اخبار و پیوندهای تاتنهام هاتسپور برای سه شنبه ، 22 نوامبر

دو دلیل وجود دارد که من از کالیفرنیا بازدید کردم. اولین دیدار پدر و مادرم بود. مورد دوم دیدن التون جان به طور زنده در ورزشگاه داگر (هدیه کریسمس که سال گذشته به پدرم دادم).

چه سال طولانی بود ، بیش از حد! اما ارزش انتظار را دارد ، از جمله 90 دقیقه ای که برای پارک کردن در ورزشگاه داجر طول کشید.

من اغلب گفته ام که در زندگی شخصی زمانهایی وجود دارد که موسیقی در یک لحظه محوری معرفی می شود ، جایی که شما را به شکلی تحول آمیز جلب می کند. موسیقی التون جان در دبیرستان وارد من شد.

من به یاد نمی آورم که چگونه این اتفاق افتاد. من فقط درایوهای طولانی را به یاد می آورم و مادربزرگم را در کلینیک توانبخشی ارشد می دیدم. کسانی که زمانها را امتحان می کردند. به همان اندازه که من از آن متنفر بودم و احتمالاً از آن می ترسیدم ، تجلی جسمی زندگی بدتر می شود ، می خواستم در آنجا باشم تا از هر دو نسل خانواده ام حمایت کنم.

بعضی اوقات من در iPod خود موسیقی می نواختم. یک بار ، دوباره نمی دانم چگونه ، کسی زندگی من را نجات داد امشب به وجود آمد. یک شب تاریک و بارانی در کالیفرنیا بود. من به یاد می آورم که باران بر روی شیشه جلو می خورد و صدای برف پاک کن ها به صورت مکانیکی از رطوبت مسواک می زنند.

آن ریف پیانو عمیق و عمیق مالیخولیایی که خاطرات دردناک جوانان تاریک التون جان را در آن زمان به تاریکی من نفوذ می کرد. در مدتی که من با دل درد و درد و رنج و نوجوان خودم روبرو شدم و تا حدودی خودم را به دلیل وخامت سریع مادربزرگ یک بار محافظه کار خود مقصر دانستم.

تقریباً چهار دقیقه در یک زمان ، احساس می شد که آن آهنگ تمام چیزی است که من داشتم.

مسیر فیتزی روز ، قسمت اول: کسی امشب زندگی من را نجات داد ، توسط التون جان

و این آهنگ منجر به کشف شد - خداحافظی جاده آجر زرد ، گربه هونکی ، مونا لیزاس و ماد هاترس ، کبوتر Skyline ، شنبه شب خوب ، من هنوز ایستاده ام.

و همچنین لوون. من آهنگ های غم انگیز التون جان را بیشتر دوست دارم. او یک بار گفت ، آهنگ های غم انگیز خیلی می گویند.

هنگامی که التون جان تور "وداع جاده آجری زرد" را مجدداً راه اندازی کرد ، تصمیم گرفتم بلیط بگیرم. بله ، برای خودم همبلکه برای پدر و مادرم ، که در موسیقی او بزرگ شده اند. و چه کسی عاشق موسیقی او است. آنها آهنگ های خشخاش و دوست داشتنی تر را دوست دارند: بنی و جت ها ، فیلادلفیا آزادی ، آیا می توانید امشب عشق را احساس کنید.

و به یاد می آورم ، به عنوان یک کودک خردسال ، والدین من در هنگام سفرهای جاده ای سنگ تمساح را در ماشین منفجر می کردند.

حالا ، همانطور که گفتم ، پدر و مادرم و من مدت زیادی طول کشید تا وارد ورزشگاه داگر شویم. ما به پایان رسیدیم که حدود 30 دقیقه دیر به آنجا رسیدیم و حدود هفت آهنگ را از دست دادیم.

آهنگ روز فیتزی ، قسمت دوم: مرا به خلبان ببرید ، توسط التون جان

خوشبختانه ، برای من ، من هیچ یک از آهنگ های مورد علاقه خود را از دست ندادم. ما صندلی های خود را در میدان درست بسیار بالا پیدا کردیم زیرا التون و گروهش در حال ضرب و شتم بودند تا مرا به خلبان ببرند. و در حالی که من از یک درایو استرس زا در پارکینگ غاری خنک می شدم ، شنیدم که آن کلیدهای مالیخولیایی که در اطراف استادیوم باز می گردند.

صدای التون جان در بعضی مواقع همیشه آن را به حلقه های بیرونی طرفداران تبدیل نمی کرد. اما شما می توانید موسیقی او را حس کنید. به معنای واقعی کلمه. هر بار که او در محدوده پایین فشار می آورد تا بتواند آن ریف کلاسیک کسی را که امشب زندگی من را نجات می داد ، حرکت کند ، استادیوم لرزید. این یک احساس جادویی بود.

و سپس او به لوون رفت.

من قبلاً خاطرنشان كرده ام كه برخی از هنرمندان وجود دارند كه ابزاری مانند هیچ كس را كه قبلاً ندیده ام فرمان می دهند: اریک كلاپتون ، كریستین مک برید ، كلم بورک و برایان می.

هرگز ندیده ام که کسی چنین تسلط پیانو مانند التون جان را داشته باشد. هر کلمه ای که او آواز می خواند ، هر یادداشتی که او به آن برخورد کرد بسیار سنگین بود. خیلی عمیقاً من در دو آهنگ قرار داشتم که در سالهای نوجوانی برای من همه چیز بود. دو آهنگ من هنوز هم اغلب به آنها گوش می دهم.

من صدها بار به لوون گوش کرده ام. اما روز شنبه برای من یک آهنگ جدید احساس می کرد.

تصویر او در انتهای آهنگ روی پیانو فرو ریخت ، یکی است که من مدتهاست به یاد می آورم. آیا به خاطر احساسات بود؟فرسودگی؟

او سپس ایستاد ، از بالای فلپ پیانو به پایین کوبید و بازوهای خود را بلند کرد و عظمت خودش را شناخت.

پنجاه و شش هزاران هوادار در عوض غرق شدند.

این کنسرت خیلی سریع پیش رفت. حتی در مختصر در آن جایی که بیلی ژان کینگ و صاحب داجرز با حمایت از بنیاد ایدز خود ، 1 میلیون دلار چک 1 میلیون دلاری به التون جان ارائه دادند.

سخت است که باور کنید این وداع او بود. صدای او امروز بهتر از 50 سال پیش است. این لحن ضخیم و روحانی است که به نظر می رسید باریتون کمتری و آرتا فرانکلین بیشتر است.

و به عنوان یک نوازنده پیانو ، هیچ کس در کره زمین وجود ندارد که به او نزدیک شود.

اما هنگامی که او لباس و کلاه Dodgers خود را در آغوش گرفت ، و هنگامی که او خداحافظی جاده آجر زرد را به عنوان نزدیک تر معرفی کرد ، احساس خداحافظی کرد. وداع با استادیوم داگر؟قطعاً به نظر می رسدتور؟احتمال دارد.

خودخواهانه ، امیدوارم که این وداع برای اجرای آن نباشد. من امیدوارم که در عوض او به طرز چشمگیری آن را تغییر دهد تا شاید شش نمایش در سال ، A La Clapton ، و آن را "تور" انجام دهد. چند بار به عنوان طرفداران می توانیم یک هنرمند را از خانواده اش دور کنیم؟چقدر می توانیم خودخواه باشیم؟مطمئناً یک معضل.

اما اگر این وداع التون جان باشد ، پس او به عنوان مردی که در بالای جهان ایستاده است ، ترک می کند.

آهنگ روز فیتزی ، قسمت سوم: لوون ، توسط التون جان

و اکنون برای پیوندهای خود:

کریستیانو رونالدو از زمان مصاحبه دفاع می کند که در آن او منم یونایتد را لرزاند