قراردادهای پیش رو ، قراردادهای آتی و مبادله چیست؟

پنج نوع اصلی از قراردادهای مشتقات وجود دارد که ما مطالعه خواهیم کرد: رو به جلو ، آینده ، مبادله ، گزینه ها و مشتقات اعتباری.

همانطور که در مقاله قبلی خود گفتیم ، Forwards ، Futures و Swaps تعهدات رو به جلو است. این بدان معناست که آنها قراردادهایی هستند که هر یک از طرفین را ملزم به انجام یک اقدام مشخص در آینده می کنند. در حالی که ، گزینه ها و مشتقات اعتباری مطالبات احتمالی هستند.

با توجه به حجم موضوع ، ما آن را به دو بخش تقسیم خواهیم کرد. در این مقاله ، ما با تعهدات پیش رو - رو به جلو ، آینده و مبادله ها مقابله خواهیم کرد. و در مقاله بعدی ، ما با گزینه ها و مشتقات اعتباری ادامه خواهیم داد.

بنابراین ، منظور ما از قراردادهای رو به جلو چیست؟

قراردادهای پیش رو یک قرارداد مشتق بدون نسخه است که در آن دو طرف در مورد فروش آینده یک دارایی اساسی توافق دارند. از خریدار به عنوان موقعیت طولانی یاد می شود ، در حالی که فروشنده موقعیت کوتاه است. آنها به سادگی تاریخ مشخصی خاص را هنگام انجام معامله تعریف می کنند. علاوه بر این ، قیمت فروش دارایی زیرین در زمان امضای سند از پیش تعیین شده است.

معامله ای که قبلاً دیدیم ، که در آن یک تولید کننده دانه در توافق نامه ای برای فروش برداشت خود در تاریخ آینده وارد توافق می شود ، نمونه ای از رو به جلو بود.

اکنون ، ما در مورد مکانیک معامله اطلاعات بیشتری کسب خواهیم کرد.

معمولاً پرداخت در آغاز توسط هر یک از طرفین ضروری نیست. خریدار و فروشنده در مورد قیمت پیش رو به توافق می رسند - این قیمتی است که در آن مبادله دارایی زیربنایی پس از یک دوره زمانی انجام می شود.

البته سناریوهای مختلفی از آنچه ممکن است در آینده رخ دهد وجود دارد. یک گزینه این است که قیمت زیرین (دانه در مثال ما) افزایش یابد. در این حالت ، ما یک قرارداد داریم که به ما امکان می دهد محصولات زراعی را با قیمت پایین تر خریداری کنیم و از این رو ، می گوییم که تسویه حساب به جلو دارای ارزش مثبتی است. از طرف دیگر ، قیمت دانه می تواند پایین بیاید ، اما ما هنوز باید با قیمت از پیش تعیین شده مشخص شده در جلو بخریم - بنابراین ، ما می گوییم که توافق پیش رو دارای ارزش منفی است.

از نظر تئوری ، هنگامی که رو به جلو منقضی می شود ، موقعیت کوتاه باید دارایی اساسی را به مدت طولانی تحویل دهد که در نتیجه باید قیمت از پیش اعلام شده را بپردازد. آن را به عنوان یک فروش منظم از یک محصول فکر کنید ، که در عوض در آینده رخ می دهد.

با این حال ، در عمل ، قراردادهای رو به جلو ، اغلب به صورت نقدی حل می شوند.

• غیر قابل تحویل به جلو (NDFS) ،
• قراردادهای پیش رو به صورت نقدی ،
• یا قراردادها برای اختلافات.

در این شرایط ، ما مبادله ای از دارایی اساسی نداریم ، فقط تفاوت قیمت ها به صورت نقدی پرداخت می شود.

همانطور که می فهمید ، یک ویژگی مهم قراردادهای رو به جلو این است که آنها خطر طرف مقابل را دارند. آنها به طور معمول از طریق پیشخوان معامله می شوند ، به این معنی که هیچ خانه ای برای پاکسازی وجود ندارد که خطر طرف مقابل را جذب کند.

بنابراین ، برای کاهش قرار گرفتن در معرض آنها ، دو طرف قرارداد باید قبل از امضای توافق نامه ، پروفایل های یکدیگر را با دقت ارزیابی کنند. اگر کسی معتقد باشد عدم اطمینان درگیر قابل توجه است ، ممکن است به پیوند عملکرد نیاز داشته باشد. این یک ضمانت است ، که معمولاً توسط یک نهاد سوم مانند یک شرکت بیمه ارائه می شود ، برای اطمینان از پرداخت در صورتی که طرف مقابل در یک قرارداد مشتق پیش فرض بر تعهدات خود باشد. راه حل احتمالی دیگر ، واریز وثیقه در یک حساب وفاداری است. اگر طرفی که پیش فرض وثیقه ای را ارائه داده است ، طرف دیگر می تواند آن سپرده پولی را به عنوان نوعی جبران خسارت نگه دارد.

این همان چیزی است که اکنون باید در مورد Forwards بدانیم.

بیایید نوع بعدی تعهدات رو به جلو را در نظر بگیریم - قراردادها.

یک قرارداد آتی یک قرارداد پیش رو استاندارد است که در مبادله تنظیم شده معامله می شود.

هرچند بر خلاف توافق های پیش رو ، آینده ها بسیار حاکم هستند و قراردادها توسط یک خانه پاکسازی تضمین می شوند. در این رابطه ، شما نیازی به نگرانی در مورد ریسک همتایان به همان اندازه که با پیش رو دارید.

یک تفاوت جزئی در رابطه با توافق نامه های رو به جلو (جایی که به پرداخت اولیه لازم نبود) ، این است که ، در اینجا ، خانه ترخیص به حاشیه نیاز دارد - برای تأمین کاهش احتمالی ارزش موقعیت هر یک از طرفین ، باید پولی واریز شود. اگر دارایی زیرین تا حد بیشتری نوسان داشته باشد ، Clearinghouse می تواند با یک حاشیه کافی تماس بگیرد و درخواست پرداخت بودجه اضافی را داشته باشد.

به طور گسترده ، پاکسازی خانه ها به اصطلاح علامت به بازار را تمرین می کند ، به این معنی که احزاب باید سود و زیان خود را به صورت نقدی حل کنند. به طور کلی ، هر دو مارک به بازار و پیشبرد حاشیه اولیه به کاهش خطر پیش فرض برای خانه ترخیص کمک می کنند.

نوع سوم تعهد پیش رو که ما پوشش خواهیم داد به "قرارداد مبادله" گفته می شود.

حال ، هسته اصلی تجارت مبادله چیست؟

این توافق نامه ای است که در آن دو طرف موافقت خود را برای مبادله (یا مبادله) جریان نقدی یا سایر ابزارهای مالی در طی چندین دوره انجام می دهند (بازه زمانی می تواند ماه ها یا حتی سالها باشد). از مبادله ها به طور معمول برای مدیریت ریسک استفاده می شود.

بسیار شبیه فوروارد و آتی، ارزش قرارداد سوآپ در ابتدا 0 است. و سپس در طول مدت قرارداد، سود یکی از طرفین به ضرر طرف دیگر تبدیل می شود.

محبوب ترین در میان آنها سوآپ نرخ بهره و ارز است که در آن طرفین پول نقد را مبادله می کنند.

سوآپ نرخ بهره در دنیای بانکداری امروزی محبوبیت زیادی پیدا کرده است. آنها به مؤسسات مالی اجازه می دهند تا ریسک نرخ بهره را مدیریت کنند. اغلب، طرفین یک پرداخت نرخ بهره ثابت و یک نرخ بهره متغیر را مبادله می کنند. ما آن را سوآپ نرخ بهره ساده وانیلی می نامیم.

به افرادی فکر کنید که ترجیح می دهند یک نرخ بهره ثابت بپردازند و نسبت به آینده اطمینان دارند. بر اساس این پیش فرض ها، برخی تصمیم می گیرند با یک بانک قرارداد سوآپ نرخ بهره منعقد کنند که به نوبه خود ترجیح می دهد بدهی های خود را انعطاف پذیر نگه دارد (با پرداخت نرخ بهره شناور). در این حالت، اگر نرخ بهره افزایش یابد، بانک می تواند تعهدات افزایش یافته را با اعمال نرخ سود بالاتر برای وام های خود پوشش دهد. در اینجا، سوآپ نرخ بهره به هر دو شرکت کننده کمک می کند تا ریسک را مدیریت کرده و با اطمینان به جلو حرکت کنند.

از سوی دیگر، سوآپ ارز معامله ای است که در آن دو طرف اصل و سود پرداختی را به ارزهای مختلف مبادله می کنند.

فرض کنید ما یک قرارداد سوآپ ارزی داریم که در آن 100000 یورو را با نرخ نقدی معادل به دلار مبادله می کنیم، فرض کنید 110000. در ابتدا، نماینده اروپایی 100000 یورو و طرف مقابل ایالات متحده 110000 یورو ارائه می دهد.

در طول مدت قرارداد، هر شرکت کننده به مبلغ مبادله شده بهره می پردازد. طرف اروپایی معاملات بهره را به دلار تسویه می کند و طرف آمریکایی قرارداد را به یورو انجام می دهد.

در پایان، هر یک از آنها مبلغ اصلی ارائه شده را پس می گیرد - طرف آمریکایی 110000 دلار اولیه را پس می گیرد و اروپایی 100000 یورو را پس می گیرد.

بالاخره چه کسی از سوآپ ارز سود می برد؟

اساساً، هر کسی که می خواهد مطمئن شود که ریسک ارزی نقش مهمی در عملیات خود نخواهد داشت. اگر شرکت شما هزینه های خود را به دلار پرداخت می کند و درآمد را به یورو دریافت می کند (زیرا بازار هدف شما در اروپا است)، می توانید قرارداد سوآپ ارزی را وارد کنید و از مواجهه بیش از حد با یورو محافظت کنید.

در مقالات بعدی، در مورد گزینه ها و مشتقات اعتباری صحبت خواهیم کرد.