مبادله پیش فرض اعتباری چیست؟

مبادله پیش فرض اعتباری (CDS) یک قرارداد مالی است که به یک طرف اجازه می دهد ریسک اعتباری یک نهاد مرجع را به طرف دیگر منتقل کند. نهاد مرجع معمولاً اوراق قرضه ، وام یا یک ابزار مالی دیگر است. خریدار CDS پرداخت های دوره ای را به فروشنده پرداخت می کند و در عوض ، فروشنده موافقت می کند که در صورت پیش فرض ، ارزش کامل چهره مرجع را به خریدار بپردازد.

مبادلات پیش فرض اعتبار چگونه کار می کنند؟

از مبادلات پیش فرض اعتباری برای محافظت در برابر ریسک اعتباری یا حدس و گمان در مورد اعتبار یک نهاد خاص استفاده می شود. به عنوان مثال ، اگر یک سرمایه گذار دارای اوراق قرضه صادر شده توسط یک شرکت باشد ، می تواند CDS را بخرد تا در برابر خطر آن شرکت پیش فرض بدهی خود را محافظت کند. اگر شرکت به طور پیش فرض انجام دهد ، CDS پرداخت می کند و از سرمایه گذار محافظت می شود. برعکس ، اگر سرمایه گذار معتقد باشد که یک شرکت به احتمال زیاد به طور پیش فرض خواهد بود ، می تواند به امید سودآوری در صورتی که شرکت واقعاً به طور پیش فرض انجام دهد ، CDS خریداری کند.

مزایای مبادله پیش فرض اعتباری چیست؟

قراردادهای CDS مزایای بسیاری از جمله امکان انتقال ریسک اعتباری ، محافظت در برابر ضررهای احتمالی و گمانه زنی در مورد اعتبار اشخاص را ارائه می دهند. قراردادهای CDS نیز برای تجارت نسبتاً آسان است و اغلب برای حدس و گمان در مورد اعتبار شرکتها یا کشورها استفاده می شود.

خطرات مبادله پیش فرض اعتباری چیست؟

چندین خطرات مرتبط با مبادله پیش فرض اعتبار وجود دارد. این موارد شامل ریسک طرف مقابل ، ریسک پایه و ریسک رویداد اعتباری است.

• ریسک مخالف این خطر است که طرف مقابل قرارداد تعهدات خود را انجام ندهد.
• ریسک پایه این خطر است که در صورت انتظار نهاد مرجع به طور پیش فرض نخواهد بود.
• ریسک رویداد اعتباری خطر ایجاد یک رویداد اعتباری مانند ورشکستگی یا بازسازی است.

مبادلات پیش فرض اعتباری چگونه است؟

مبادلات پیش فرض اعتباری به طور معمول با استفاده از گسترش قیمت گذاری می شوند. گسترش تفاوت بین قیمت قرارداد CDS و قیمت نهاد مرجع اساسی است. گسترش به طور معمول در نقاط پایه (BPS) نقل می شود. به عنوان مثال ، اگر گسترش در قرارداد CDS 100 bps باشد ، این بدان معنی است که قرارداد CDS 100 bps بیشتر از قیمت نهاد مرجع زیرین است.

انواع مبادلات پیش فرض اعتباری چیست؟

دو نوع اصلی مبادله پیش فرض اعتباری وجود دارد: CD های تک نام و CD های فهرست. قراردادهای CDS تک نام ، یک اوراق قرضه یا وام خاص را ارجاع می دهند ، در حالی که قراردادهای CDS شاخص به یک سبد اوراق قرضه یا وام مراجعه می کنند. قراردادهای CDS Index به طور معمول برای محافظت در برابر خطر پیش فرض اشخاص چندگانه استفاده می شود.

تاریخچه مبادلات پیش فرض اعتبار چیست؟

مبادله پیش فرض اعتباری برای اولین بار در اواخر دهه 1990 معرفی شد. آنها در ابتدا برای محافظت از خطر پیش فرض اوراق بهادار شرکت استفاده می شدند. با این حال ، با گذشت زمان ، آنها به طور فزاینده ای محبوب شده اند و اکنون برای محافظت از خطر طیف گسترده ای از ابزارهای مالی ، از جمله اوراق قرضه و وام های حاکمیتی استفاده می شوند.

چه کسی از مبادلات پیش فرض اعتبار استفاده می کند؟

مبادلات پیش فرض اعتباری توسط طیف گسترده ای از شرکت کنندگان در بازار ، از جمله بانک ها ، صندوق های تامینی و شرکت های بیمه استفاده می شود. آنها همچنین توسط سرمایه گذاران برای حدس و گمان اعتبار شرکتها یا کشورها مورد استفاده قرار می گیرند.

چه آیین نامه ای مبادله پیش فرض اعتبار را حاکم می کند؟

مبادلات پیش فرض اعتباری توسط تعدادی از نهادهای ملی و بین المللی تنظیم می شود. در ایالات متحده ، آنها توسط کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) و کمیسیون اوراق بهادار و بورس (SEC) تنظیم می شوند. در اروپا ، آنها توسط مقامات اوراق بهادار و بازارهای اروپا (ESMA) تنظیم می شوند.