نقش دوپامین در ایجاد انگیزه و یادگیری

آنها می گویند هر دو تابعی از دوپامین هستند که انگیزه شروع و رضایت از کار را توضیح می دهد.

در یک مطالعه جدید ، محققان U-M Arif Hamid و Joshua Berke ، استاد روانشناسی و مهندسی زیست پزشکی ، استدلال می کنند که سطح دوپامین به طور مداوم نشان می دهد که وضعیت فعلی چقدر خوب یا ارزشمند در مورد به دست آوردن پاداش است. این پیام به مردم کمک می کند تا تصمیم بگیرند که چقدر با جدیت به سمت یک هدف کار می کنند ، در حالی که به خودشان نیز اجازه می دهند از اشتباهات یاد بگیرند.

"هامید ، دانشجوی دکتری علوم عصبی U-M گفت:" ما یک حساب نظری جدید برای چگونگی تأثیر دوپامین بر یادگیری (آنچه بعداً انجام می شود) و انگیزه (به طور همزمان اخراج می شود) ارائه می دهیم. "

سالهاست که محققان می دانند که دوپامین برای برانگیختگی ، حرکت ، خلق و خوی و اجرای فعالیت ها با عجله و قدرت مهم است. جنبه های این عملکردهای دوپامین طبیعی در اختلالات مانند بیماری پارکینسون و افسردگی برجسته شده است. داروهایی که باعث افزایش سطح دوپامین مغز ، مانند کوکائین یا آمفتامین ها می شوند ، علاوه بر برانگیختگی و توجه ، احساس سرخوشی از بهزیستی ایجاد می کنند.

گذشته از تأثیرگذاری بر خلق و خو و رفتار فوری ، دوپامین همچنین تغییراتی در مغز ایجاد می کند که پایدار هستند و گاهی اوقات یک عمر ماندگار می شوند.

حمید گفت: "این اساساً این است که ما در خاطراتی از آنچه بوی کوکی ها یا علامت مک دونالد به معنای آن است ، مهر می کنیم: پیش بینی کننده پاداش های خوشمزه و کالری غنی."

دوپامین ناگهانی افزایش می یابد که فرد محرک هایی را که پیش بینی پاداش را درک می کند ، یک مکانیسم غالب یادگیری پاداش در مغز است - مفهومی شبیه به فیزیولوژیست روسی ایوان پاولوف که صدای زنگ را می شنود و در پاسخ به محرک ها می شنود.

حمید گفت مکانیسم دقیق چگونگی دستیابی یک انتقال دهنده عصبی می تواند هم به عملکردهای نیرومند و هم یادگیری ، ضد انعطاف پذیر باشد ، و چندین دهه تحقیقات عصبی روانی تلاش کرده است دقیقاً چگونگی حل را برطرف کند.

یک تئوری ، به سرپرستی روانشناسان U-M کنت بریج و تری رابینسون ، نشان می دهد که دوپامین اقدامات را به سمت اهداف مورد نظر تقویت می کند. به عنوان مثال ، موش هایی که تقریباً هیچ دوپامین مغزی وجود ندارد ، در حالی که گرسنه هستند ، چند اینچ را از بین نمی برند.

نظریه دیگر نشان می دهد که دوپامین یک "سیگنال تدریس" است ، مانند مربی که به بازیکن خود "کار خوب" یا "کار بد" می گوید تا پاداش آینده را ترغیب کند. در مطالعه حاضر ، محققان U-M آن نوسانات دوپامین را به عنوان یک تشویق مداوم برای ایجاد انگیزه ، با لحظات کوتاه انتقاد توصیف می کنند.

آنها در حالی که یک کار تصمیم گیری را انجام می دادند ، سطح دوپامین را در موش ها اندازه گیری کردند و آن را با چگونگی انگیزه موش ها و میزان آموختن آنها مقایسه کردند. آنها همچنین سطح دوپامین را برای ایجاد انگیزه مصنوعی موش ها افزایش دادند و بارها و بارها آنها را یاد گرفتند که اقداماتی را انجام دهند که پاداش ایجاد نمی کند.

در مورد این تحقیقات علوم اعصاب

نویسندگان دیگر این مطالعه شامل جفری پتیبون ، عمر مابروک ، وون هتریک ، رابرت اشمیت ، کیتلین وندر ویل ، رابرت کندی و براندون آراگنا هستند.

خلاصه

دوپامین مزولیمبیک ارزش کار را نشان می دهد

شلیک سلول دوپامین می تواند خطاها را در پیش بینی پاداش رمزگذاری کند ، و یک سیگنال یادگیری برای هدایت رفتارهای آینده فراهم می کند. با این حال ، دوپامین همچنین یک تعدیل کننده اصلی انگیزه است و باعث تقویت رفتار فعلی می شود. تئوری های موجود پیشنهاد می کنند که نوسانات دوپامین سریع (فازی) از یادگیری پشتیبانی می کند ، در حالی که تغییرات دوپامین بسیار کندتر (تونیک) در انگیزه دخیل است. ما با استفاده از میکرودیالیز مکمل و روشهای ولتامتریک در طول تصمیم گیری تطبیقی ، انتشار دوپامین را در هسته Accumbens در مقیاس های زمانی چندگانه بررسی کردیم. ما متوجه شدیم که سطح دوپامین دقیقه به دقیقه با نرخ پاداش و قدرت انگیزشی متغیر است. نسخه دوم دوپامین دوم تخمین پاداش آینده با تخفیف موقت (یک تابع ارزش) را رمزگذاری کرد. تغییر دوپامین بلافاصله تمایل به کار و تقویت گزینه های قبلی را با رمزگذاری خطاهای پیش بینی پاداش-اختلاف زمانی تغییر داد. نتایج ما نشان می دهد که دوپامین یک متغیر تصمیم گیری تک و به سرعت در حال تحول ، پاداش موجود برای سرمایه گذاری تلاش ، که هم برای یادگیری و هم برای عملکردهای انگیزشی به کار می رود ، منتقل می کند.

"دوپامین مزولیمبیک ، ارزش کار را نشان می دهد" توسط Arif A Hamid ، Jeffrey R Pettibone ، Omar S Mabrouk ، Vaughn L Hetrick ، Robert Schmidt ، Caitlin M Vander Weele ، Roberd T Kennedy ، Brandon J Aragona و Joshua d Breke در طبیعت عصبی. منتشر شده آنلاین 23 نوامبر 2015 doi: 10. 1038/nn. 4173