کشاورزان ذرت و سویا آینده ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی را برای مدیریت خطرات مالی ترکیب می کنند

کشاورزی یک تجارت خطرناک است. علاوه بر پرورش دام یا رشد محصولات زراعی در عملیات آنها ، تولید کنندگان باید با نیروهای فراتر از کنترل خود - از جمله آلودگی آفات ، شیوع بیماری یا حوادث آب و هوایی (مانند خشکسالی یا سیل) رقابت کنند - این می تواند تولید پیش بینی شده را از یک میدان یا گله کاهش دهد. بشرتولیدکنندگان همچنین باید با تغییرات ناگهانی در قیمت محصول یا ورودی که می تواند درآمد یا هزینه های پیش بینی شده از آن تولید را تغییر دهد ، مقابله کنند.

کشاورزان طیف وسیعی از ابزارها را برای مدیریت خطرات به کار می برند. آنها از استراتژی های کشاورزی ، مانند تنوع کالایی-ایجاد تنوع محصولات زراعی و یا حیوانات-برای صاف کردن تأثیر خطرات مختلف استفاده می کنند. آنها می توانند برنامه های پشتیبانی از مدیریت ریسک فدرال ، از جمله برنامه های پشتیبانی از کالاها ، بیمه محصولات فدرال و دام و کمک به فاجعه را ترسیم کنند. آنها همچنین می توانند از ابزارهای بازار مانند معاملات آتی ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی برای مدیریت خطرات ناشی از نوسانات محصول و قیمت ورودی استفاده کنند. استفاده از این ابزارهای بازار به دور از جهانی در کشاورزی نیست ، اما آنها میزان قابل توجهی از تولید را در برخی کالاها پوشش می دهند.

محققان USDA ، خدمات تحقیقات اقتصادی (ERS) در مورد چگونگی استفاده از آینده ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی توسط کشاورزان بررسی کردند. محققان سؤالاتی در مورد آینده و گزینه های موجود در بررسی مدیریت منابع کشاورزی 2016 ، بررسی سالانه USDA از مزارع ایالات متحده و امور مالی آنها اضافه کردند. این نظرسنجی شامل سؤالاتی در مورد قراردادهای بازاریابی در هر سال است ، بنابراین محققان می توانند استفاده از هر سه ابزار را پیگیری کنند. در بین کشاورزانی که از قراردادهای آینده و گزینه ها استفاده می کنند ، بیش از 90 درصد آنها را برای ذرت و سویا استفاده می کردند ، بنابراین این تحقیق در درجه اول روی تولید کنندگان ذرت و سویا متمرکز شده است.

معاملات آتی ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی

یک قرارداد آتی توافق نامه ای است (از طریق قوانین مبادله کالاهای سازمان یافته که در آن معامله می شود) برای تحویل یا پذیرش مبلغ مشخصی از کالا در طی یک ماه مشخص ، با قیمتی که از طریق تجارت در بورس ایجاد شده است ، تحویل یا پذیرش می شود. به عنوان مثال ، در اواخر ژوئیه سال 2020 ، یک کشاورز (یا هر شرکت کننده دیگر در بازار) می تواند وارد یک قرارداد آتی با مشخص کردن تحویل ماه دسامبر ذرت شود (در اصطلاحات بازارهای آتی ، کشاورز در اواخر ماه ژوئیه "موقعیت کوتاه" خواهد داشت. برای تحویل ذرت در ماه دسامبر). معاملات آتی ذرت برای تحویل ماه دسامبر در آن زمان با 3. 36 دلار بوشل معامله می شد ، در حالی که قراردادهای تحویل ماه سپتامبر با 3. 28 دلار معامله می شدند و هزینه های تحویل مارس 2021 با 3. 45 دلار معامله می شد. با ورود به یک قرارداد آتی ، کشاورز می تواند قیمت مشخصی را برای یک محصول که هنوز برداشت نشده است ، اطمینان دهد و همچنین در ماه های مختلف وارد قراردادهای تحویل شود. کشاورزان همچنین می توانند قراردادهای آتی را بخرند و بفروشند تا در برابر خطرات نوسانات قیمت آینده محافظت کنند و از این رو خطرات قیمت را مدیریت کنند.

قراردادهای گزینه ها استراتژی های مدیریت ریسک انعطاف پذیر تر را در بازارهای آتی به کشاورزان می دهد. در یک قرارداد گزینه ها ، یک کشاورز می تواند حق خرید یا فروش ، با قیمت مشخص ، یک قرارداد آتی را با یک کالای کشاورزی در هر زمان در طول زندگی گزینه خریداری کند. به عنوان مثال ، یک کشاورز ممکن است تصمیم بگیرد که برای تحویل ماه دسامبر وارد یک قرارداد آتی نباشد. در عوض ، کشاورز ممکن است گزینه "قرار دادن" را در یک قرارداد آتی دسامبر با قیمت خاص اعتصاب خریداری کند. اگر قیمت آتی در طول عمر گزینه زیر قیمت اعتصاب قرار بگیرد ، کشاورز می تواند گزینه ای را برای ورود به قرارداد با قیمت اعتصاب (بالاتر) اعمال کند ، و در برابر کاهش قیمت آتی در ماه دسامبر در ماه های پس از ژوئیه محافظت می کند. بشراز طرف دیگر ، اگر قیمت آتی تحویل دسامبر در طول بقیه تابستان بالاتر از قیمت اعتصاب افزایش یابد ، کشاورز می تواند اجازه دهد این گزینه منقضی شود و در عوض با قیمت بالاتر وارد یک قرارداد آتی شود. بنابراین ، یک گزینه به کشاورز این امکان را می دهد تا در برابر کاهش قیمت آتی محافظت کند ، در حالی که این فرصت را برای استفاده از افزایش قیمت آتی ، با هزینه یک گزینه حفظ می کند.

معاملات آتی و گزینه ها معمولاً منجر به تحویل واقعی کالا نمی شوند زیرا بیشتر شرکت کنندگان هنگام انقضای قراردادها به تسویه حساب های مالی نهایی با یکدیگر می رسند. بنابراین ، این قراردادها فقط برای محدود کردن ریسک های قیمت شرکت کننده در فروش کالاها کار می کنند. در مقابل ، در یک قرارداد بازاریابی ، یک کشاورز موافقت می کند که در طی یک پنجره زمانی مشخص ، مقدار مشخصی از کالا را به یک خریدار مشخص تحویل دهد. در حالی که معاملات آتی و گزینه ها بسیار استاندارد هستند و برای اهداف قیمت گذاری بر روی مقدار مشترکی از یک محصول دقیقاً مشخص شده که به یک مکان واحد تحویل داده می شود ، متمرکز شده اند ، قراردادهای بازاریابی می توانند کاملاً احمقانه باشند و برای نیازهای خریداران و فروشندگان شخصی نوشته شوند. قراردادهای بازاریابی ممکن است قیمت ثابت را در زمان توافق مشخص کنند - بنابراین قفل کردن قیمت برای فروشنده ، یا ممکن است قیمت پایه (اغلب به قیمت آتی گره خورده باشد) را با حق بیمه و تخفیف های اعمال شده در ویژگی های محصولات ارائه شده تعیین کنند. به عنوان مثال ، خریداران گراز تحت قراردادهای بازاریابی ممکن است حق بیمه ای را برای گرازها بپردازند که به اهداف خاصی برای لاغر شدن می رسند ، در حالی که خریداران گاو ممکن است برای گاوهایی که خیلی بزرگ یا خیلی کوچک هستند کسر کنند.

معاملات آتی و گزینه ها در مبادلات سازمان یافته در حجم زیادی معامله می شوند و بنابراین مکانیسم های عالی برای کشف قیمت های بازار هستند که باعث تعادل عرضه و تقاضا می شوند ، در حالی که به کاربران امکان می دهد خطرات قیمت را مدیریت کنند. علاوه بر ارائه برخی از حمایت از قیمت ، قراردادهای بازاریابی می توانند انگیزه هایی برای تولید محصولاتی با ویژگی های مشخصی که خریداران برای آن ارزش قائل هستند فراهم کند. قراردادهای بازاریابی برای تولید خود ، رسانه های مطمئن را برای کشاورزان فراهم می کند و می توانند جریان پایدار محصولات یکنواخت را برای کارخانه های پردازش خود در اختیار پردازنده ها قرار دهند.

کشاورزان ذرت و سویا کاربران غالب ابزارهای مدیریت ریسک هستند

استفاده از کشاورزان از قراردادهای آتی و گزینه ها به شدت در بین عملیات ذرت و سویا متمرکز شده است. در طول سال 2016 ، 47،646 مزارع از قراردادهای آتی یا گزینه ها استفاده می کردند و بیش از 93 درصد از این مزارع معاملات آتی ذرت یا سویا را معامله می کردند. بیش از 300000 مزارع ایالات متحده در سال 2016 ذرت یا سویا رشد کردند و بیشتر این تعداد هر دو محصول را رشد دادند.

در حالی که قراردادهای ذرت و سویا به طور گسترده ای با مبادلات معامله می شود و ذرت و سویا دو محصول بزرگ ایالات متحده با مساحت یا ارزش هستند ، آنها تنها کالاهای کشاورزی نیستند که برای معاملات آتی و گزینه ها در دسترس هستند. همچنین بازارهای عمیقی در پنبه ، برنج و گندم و همچنین گاو ، گرگ و لبنیات وجود دارد. اگرچه کشاورزان ذرت/سویا بسیار بیشتری نسبت به کشاورزان پنبه ، برنج یا گندم وجود دارد ، کشاورزان ذرت/سویا نیز به احتمال زیاد در آینده و گزینه ها تجارت می کنند: حدود 12 درصد مزارع ذرت/سویا در آینده یا گزینه های تجارت در سال 2016 فعال بودنددر مقایسه با 7 درصد مزارع پنبه ، 5 درصد مزارع گندم و 1 درصد مزارع برنج.

قراردادهای بازاریابی به طور گسترده ای در سراسر کشاورزی ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرد: بیش از 156،000 مزارع از آنها در سال 2016 استفاده می شود. قراردادهای بازاریابی توسط محصولات زراعی و خاص محصولات زراعی و تولید کنندگان گاو و لبنیات استفاده می شود ، اما عملیات ذرت و سویا هنوز 60 درصد از کل مزارع را تشکیل می دهدبا استفاده از قراردادهای بازاریابی در سال 2016. (به شکل زیر مراجعه کنید.)

تولیدکنندگان بزرگتر ذرت و سویا به طور قابل توجهی بیشتر از مزارع کوچکتر برای استفاده از هر یک از این ابزارهای بازار هستند. ERS مزارع کوچک را به عنوان کسانی که کمتر از 350،000 دلار فروش دارند ، تعریف می کند ، همانطور که با درآمد ناخالص مزرعه نقدی اندازه گیری می شود ، در حالی که مزارع متوسط 350،000 تا 999. 999 دلار در فروش دارند و مزارع بزرگ حداقل 1 میلیون دلار فروش دارند. کمتر از 5 درصد از تولیدکنندگان کوچک ذرت و سویا در مقایسه با 17 درصد از تولید کنندگان متوسط و 27 درصد از تولید کنندگان بزرگ از قراردادهای آتی استفاده می کردند. مزارع بسیار کمتری از قراردادهای گزینه ها استفاده می کردند ، اما اندازه مزرعه هنوز اهمیت دارد: کمتر از 1 درصد از مزارع کوچک از گزینه های استفاده شده استفاده می کردند ، در مقایسه با 9 درصد عملیات متوسط و 13 درصد از تولید کنندگان بزرگ. قراردادهای بازاریابی بسیار گسترده تر از آینده یا گزینه ها مورد استفاده قرار می گرفت. حدود 19 درصد از تولید کنندگان کوچک ذرت/سویا از قراردادهای بازاریابی استفاده می کردند ، اما عملیات بزرگتر هنوز به احتمال زیاد به آنها اعتماد می کردند - حدود 58 درصد از تولید کنندگان ذرت/سویا با حداقل 1 میلیون دلار فروش (مزارع بزرگ) از یک قرارداد بازاریابی استفاده می کردند2016. (شکل زیر را ببینید.)

معاملات آتی و گزینه های ذرت و سویا تجارت در واحدهای استاندارد 5000 بوشل تجارت می کند ، اما در معاملات آتی ذرت و سویا "مینی" و قراردادهای گزینه های 1000 بوش نیز تجارت می شود. به طور متوسط بازده محصول گزارش شده ، یک قرارداد آتی با اندازه استاندارد شامل 29 هکتار از تولید ذرت یا 96 هکتار سویا است و مینی قراردادها به یک پنجم آن سطح زمین نیاز دارند. تولیدکنندگان کوچک ذرت و سویا ، که غالباً ترکیبی از شرکتهای دیگر (مانند گاو یا مرغ) را اداره می کنند ، به طور معمول اقلیم های بزرگی از ذرت و سویا را برداشت نمی کنند. نیمی از عملیات کوچک ذرت و سویا بیش از 50 هکتار سویا و 42 هکتار ذرت برداشت نشده است. در نتیجه ، بیشتر تولید کنندگان ذرت/سویا می توانند بیشتر تولید خود را با یک ابزار واحد پوشش دهند. علاوه بر این ، معاملات معاملات آتی و گزینه ها به تخصص خاصی نیاز دارد ، و سود کشاورزان کوچک از تجارت در حجم های کوچک تولید ممکن است ارزش سرمایه گذاری را به موقع لازم برای به دست آوردن مهارت و تجربه نداشته باشد.

ویژگی های شخصی کشاورزان همچنین بر تصمیمات مربوط به استفاده از قراردادها ، به ویژه معاملات آتی یا گزینه ها تأثیر می گذارد. محققان ERS دریافتند که کشاورزان ذرت و سویا که حداقل 60 سال سن داشتند ، حتی پس از کنترل اختلاف در اندازه مزرعه ، احتمال استفاده از آینده یا گزینه هایی را نسبت به اپراتورهای جوان تر داشتند. آموزش و پرورش همچنین تأثیر داشت ، هرچند متوسط: اپراتورهای مزارع ذرت و سویا که دارای مدرک دانشگاهی بودند کمی بیشتر از قراردادهای آتی یا گزینه ها استفاده می کردند.

نظرسنجی در سال 2016 نشان داد که 12 درصد از تولید کنندگان ذرت و سویا از آتی ، گزینه ها یا قراردادهای بازاریابی استفاده می کنند ، بنابراین بیشتر کشاورزان این محصولات برای مدیریت خطرات به این ابزارها اعتماد ندارند. مزارع که از این ابزارها استفاده می کنند ، برخی از آنها را با یک ابزار ، تولید آنها را پوشش می دهند. به طور متوسط ، مزارع که از قراردادهای آتی استفاده می کنند ، 41 درصد از تولید ذرت و 47 درصد از تولید سویا را در بر می گیرند. هنگامی که مزارع از قراردادهای بازاریابی استفاده می کنند ، آنها سهام مشابهی را تحت آن قراردادهای 42 درصد ذرت و 53 درصد سویا به فروش می رسانند. هنگامی که آنها از قراردادهای گزینه ها استفاده می کنند ، کشاورزان کمی بیش از 30 درصد از تولید خود را پوشش می دهند. مزارع به طور کلی از نمونه کارها از ابزارهای مدیریت ریسک استفاده می کنند و منحصراً به هیچ ابزار تکیه نمی کنند.

کشاورزان در سال 2016 از سبد استراتژی های مدیریت ریسک استفاده کردند

کشاورزان معمولاً آینده ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی را جایگزین یکدیگر نمی دانند. در حقیقت ، کشاورزانی که از یک ابزار استفاده می کنند اغلب از دیگران نیز استفاده می کنند. به عنوان مثال ، کشاورزان ذرت/سویا که از قراردادهای بازاریابی استفاده می کنند ، چهار برابر بیشتر از کشاورزانی که از قراردادهای بازاریابی استفاده نمی کنند ، از قراردادهای آینده یا گزینه ها استفاده می کنند. علاوه بر این ، کاربران قراردادهای بازاریابی به طور قابل توجهی بیشتر از عملیاتی که قرارداد ندارند ، در ذخیره سازی در مزرعه سرمایه گذاری می کنند. ذخیره سازی در مزرعه می تواند به عنوان یک ابزار مدیریت ریسک باشد زیرا به کشاورزان این امکان را می دهد تا در صورت پیش بینی قیمت های بالاتر در آینده ، فروش کالاهای بهتر را داشته باشند.

کشاورزان مجبور نیستند به تنهایی استراتژی های مدیریت ریسک را اجرا کنند. به عنوان یک گزینه دیگر ، آنها می توانند به یک تعاونی کشاورزان بپیوندند و برای اجرای آتی ، گزینه ها یا قراردادهای بازاریابی به آن اعتماد کنند و کالاها را به نمایندگی از کشاورز ذخیره کنند. کشاورزانی که از قراردادهای بازاریابی استفاده می کنند نیز به احتمال زیاد متعلق به تعاونی ها هستند. سرانجام ، مزارع که از قراردادهای بازاریابی استفاده می کنند ، تمایل دارند از آنها در تمام محصولات خود استفاده کنند: مزارع که از قراردادهای بازاریابی برای ذرت یا سویا استفاده می کنند ، حدود 40 درصد از سایر تولید محصولات خود را تحت قرارداد قرار می دهند ، در حالی که مزارع که از قراردادهای ذرت و سویا استفاده نمی کنندبه طور متوسط حدود 5 درصد از سایر تولید محصولات زراعی آنها تحت قرارداد.

تولیدکنندگان ذرت و سویا ایالات متحده در سال 2016 از استراتژی های مختلف مدیریت ریسک استفاده کردند

معاملات آتی ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی ابزاری را برای مدیریت چندین نوع خطرات در اختیار کشاورزان قرار می دهد. معاملات آتی و گزینه ها مکانیسم موثری برای کشف قیمت های بازار فراهم می کند ، وظیفه ای که به نفع همه خریداران و فروشندگان کالاها باشد ، و همچنین ابزاری را برای مدیریت خطرات قیمت به کاربران کشاورز ارائه می دهد. قراردادهای بازاریابی ابزاری دیگر برای مدیریت خطرات قیمت در اختیار کشاورزان قرار می دهد ، در حالی که همچنین یک خروجی مطمئن برای محصولات خود و جبران ویژگی های خاص محصول که خریداران می خواهند فراهم می کند. در حالی که بیشتر کشاورزان از آنها استفاده نمی کنند ، برای بسیاری از آنها از ابزارهای بازاریابی و مدیریت ریسک ارزشمند هستند.

این مقاله از آن تهیه شده است.

استفاده از مزرعه از آینده ، گزینه ها و قراردادهای بازاریابی ، توسط دانیل پرگر ، کریستوفر برنز ، سارا تولمن و جیمز م. مک دونالد ، ERS ، اکتبر 2020

شما همچنین ممکن است به آن علاقه مند باشید.

مدیریت ریسک ، توسط Francis Tsiboe و Dylan Tuer ، USDA ، خدمات تحقیقات اقتصادی ، مه 2023

قراردادهای بازاریابی و تولید به طور گسترده در کشاورزی ایالات متحده ، توسط جیمز م. مک دونالد و کریستوفر برنز ، USDA ، سرویس تحقیقات اقتصادی ، ژوئیه 2019 استفاده می شود.

ابزارهای مدیریت ریسک فدرال برای تولید کنندگان کشاورزی: یک مرور کلی ، توسط Mesbah Motamed ، Ashley Hungerford ، Stephanie Rosch ، Erik O'Donoghue ، Matthew Maclachlan ، Gregory Astill ، Jerry Cessna و Joseph Cooper ، ERS ، ژوئن 2018

مدیریت ریسک در کشاورزی: مفاهیم ، تحقیق و تجزیه و تحلیل ، توسط جوی هاروود ، ریچارد هیفنر ، کیت اچ. کابل ، جنت پری ، و آگاپی ساموارو ، USDA ، خدمات تحقیقات اقتصادی ، مارس 1999