چگونه بازار سهام را تحریک کنیم؟

در نوشتن قبلی من برای روزنامه دیلی استار ، مورخ 16 اوت ، در مورد اعتبار برخی از استدلال هایی که خواستار کاهش عملکرد برنامه های پس انداز ملی (NSS) بودند ، بحث کردم ، به ویژه بر موضوعات بخش بانکی ، سیاست پولی وچالش های مالی دولت.

یک گفتمان مشترک در عرصه مالی و سیاسی بنگلادش این ایده است که نرخ بالاتر در طرح های پس انداز ملی سرمایه گذاری در بازار سهام را دلسرد می کند. برخی از کارشناسان ادعا می کنند که جذابیت NSS باعث ایجاد "پس انداز" تنبل و کاهش "سرمایه گذاری" در بازار سهام می شود. نتیجه نهایی ظاهراً پولی است که از سهام به NSS جریان می یابد. بگذارید این ادعا را عینی ارزیابی کنیم.

اول ، به یاد بیاوریم که از دیدگاه کلان اقتصادی ، پولی که در دارایی های مالی داخلی نگهداری می شود ، به طور تعریف ، سرمایه گذاری در اقتصاد داخلی است. فرقی نمی کند که در سهام یا NSS باشد. یک سرمایه گذار که پول را در فرضیه ، یک پیشنهاد عمومی اولیه ، در واقع سرمایه گذاری در یک شرکت می کند. این احتمالاً برای گسترش مشاغل با هدف سود بالاتر (منجر به قیمت بالاتر سهام) و ایجاد اشتغال بالاتر مورد استفاده قرار می گیرد. در حالی که یک سرمایه گذار NSS برای پروژه های بخش دولتی مانند زیرساخت های جدید که شامل واردات ماشین آلات سرمایه ، استخدام نیروی کار و غیره است ، به دولت وام می دهد. سود/عملکرد. از یک مفهوم کاملاً اقتصادی ، فقط پولی که در زیر تشک یا بالش پر شده است می تواند در حال بیکار بودن در نظر گرفته شود.

بنابراین آیا سرمایه گذاری در NSS در راه سرمایه گذاری در سهام قرار می گیرد؟از نظر تئوری ، این ادعا مطمئناً قابل قبول است. بازده بالاتر از ابزارهای با درآمد ثابت تأثیر منفی بر قیمت سهام دارد. اما این ایده به شدت به چندین فرض متکی است. به عنوان مثال ، اگر هر دو بازار دارای سطح نقدینگی مشابه ، کیفیت اوراق بهادار ، ثبات پشتیبانی نظارتی باشند ، می توان یک استدلال معتبر ایجاد کرد که بازده بالاتر از NSS به طور قابل توجهی سرمایه گذاری در سهام را دلسرد می کند.

هیچ کس نیازی به یادآوری دارد که بورس سهام در بنگلادش فاقد سهام مایع و با کیفیت است. حمایت نظارتی به ویژه از نظر ایجاد اعتماد به نفس سرمایه گذاران به طور سنتی لکه دار بوده است. اگر بازار بتواند تعداد بیشتری از شرکتهای چند ملیتی یا شرکتهای داخلی را با شهرت برای حاکمیت خوب لیست کند ، یک شهروند عادی در سرمایه گذاری در سهام در میان مدت و بلند مدت اطمینان بیشتری خواهد داشت. اما این به این دلیل اتفاق نیفتاده است زیرا شرکت های بزرگ خصوصی هزینه های ذکر شده در بورس سهام را بسیار بیشتر از سود می دانند. تنظیم کننده ها نتوانسته اند این برداشت را تغییر دهند. و در حالی که برخی ممکن است استدلال کنند که بازار گوشه ای را به خود جلب کرده است و اوقات بهتری در پیش است ، اعتماد به نفس سرمایه گذار هنوز از خاطرات سال 2010 برخوردار است.

درست است ، سرمایه گذاران نرخ بازده انتظار بالایی از بازار سهام دارند ، شاید بیش از 15 درصد! بنابراین به راحتی می توان ادعا کرد که یک سرمایه گذار منطقی در صورتی که بتواند از NSS همان کسب کند ، به مبلغ 11-12 درصد بازده به بازار سهام نمی رود. با این وجود ، کاهش نرخ NSS به ، به گفته بیایید ، 6-7 درصد لزوماً نرخ بازده مورد انتظار سرمایه گذاران را از بازار سهام کاهش نمی دهد. این تنها درصورتی اتفاق می افتد که یک سرمایه گذار معتقد باشد که قیمت سهام ثبات/نوسانات کمتری نسبت به گذشته نشان می دهد. به عنوان مثال ، با توجه به عدم اعتماد عمومی به بازار سهام ما ، پدری را که در NSS صرفه جویی می کند ، در نظر بگیرید.

از طرف دیگر ، فرض کنید دولت پیشرفت های قابل توجهی در زیرساخت ها ، تحریک سرمایه گذاری خصوصی و ایجاد مشاغل با کیفیت انجام می دهد. بورس سهام مستقیم و غیرمستقیم سود خواهد برد. سهام بنگاهها که مستقیماً در زیرساخت ها و/یا پروژه های تولیدی شرکت می کنند ، برای عموم جذاب تر می شود. و مشاغل بهتر به معنای درآمد یکبار مصرف بالاتر است و به شهروندان آزادی بیشتری برای سرمایه گذاری در سهام با پس انداز خود می دهد.

بنابراین این NSS نیست که لزوماً در راه سرمایه گذاری بیشتر سهام قرار می گیرد. در عوض ، خود شرط متوسط بازار دلیل این امر است که مردم را به فکر گزینه های دیگر می دانند.

به هر حال، هنوز هم می توان ادعا کرد که پول از سهام به NSS جریان دارد. اما اگر چنین باشد، می توان انتظار داشت که با تغییر تقاضا از سهام به NSS، شاخص های عمومی سهام سقوط کنند. و با این حال، شاخص عمومی DSEX از، فرض کنید هفته اول ژانویه 2016 تا اوت 2017، بیش از 25 درصد افزایش یافت! در این دوره هیچ کاهشی در نرخ NSS وجود نداشت. پس چرا با توجه به بازده بالای NSS، پول وارد (به جای خروج) شد؟

از سوی دیگر، دوره از اوایل سال 2012 - زمانی که نرخ های NSS افزایش یافت - تا اواخر سال 2015 با دوره های طولانی روندهای عمدتاً «مصطفی» در شاخص عمومی بازار مشخص شد، با افت هایی گاه به گاه در هر دو جهت. به عبارت دیگر، اگرچه ممکن است بازار پول بیشتری جذب نکرده باشد، اما مطمئناً در هیچ سطح قابل توجهی از ابزارهای با درآمد ثابت مانند NSS ضرر نکرده است. بدیهی است که نه، زیرا پول از بخش بانکی به NSS سرازیر شده است، نه از بازار سهام که همه به خوبی می دانند.

آنچه آشکار می شود این است که رابطه بین سرمایه گذاری در NSS و سهام در بنگلادش بسیار ضعیف است. بنابراین بدون پرداختن به کاستی های موجود در بازار سهام، کاهش نرخ ها در NSS بعید است که شاهد جریان های بزرگی به بورس عمومی ما باشد. استدلال "بازدهی بالا NSS" می تواند به عنوان یک قربانی برای توجیه عدم مشارکت در بازار سهام استفاده شود، اما هیچ چیز دیگری را محقق نخواهد کرد.

شارجیل هاک دانشجوی دکترای اقتصاد در دانشگاه کارولینای شمالی و تحلیلگر پژوهشی سابق، صندوق بین المللی پول، واشنگتن دی سی است.