حباب ها

در سال 1996 ، پورتال اینترنتی تازه کار Yahoo.com اولین بازار سهام خود را انجام داد. این در زمان هیجان بسیار زیاد - و همچنین عدم اطمینان - در مورد "اقتصاد جدید" مرفه بود که اینترنت به سرعت در حال گسترش بود. با آغاز سال 2000 ، سهام یاهو هرکدام 240 دلار معامله می کردند. 1 دقیقاً یک سال بعد ، با این حال ، سهام یاهو تنها با 30 دلار در هر سهم فروخته شد. می توان برای بسیاری از معاصران "Dot-Com" یاهو ، یک داستان مشابه را گفت-دوره قابل توجهی از رشد ارزش بازار در اواخر دهه 1990 و پس از آن با نزدیک شدن به قرن بیست و یکم ، کاهش سریع. با بهره مندی از عقب نشینی ، بسیاری نتیجه گرفتند که سهام Dot-Com در اواخر دهه 1990 بیش از حد ارزش گذاری شده است ، که "حباب اینترنتی" ایجاد کرد که محکوم به ترکیدن بود.

بنابراین ، همانطور که این حساب نشان می دهد ، تعریف حباب شامل برخی از خصوصیات میزان ارزش یک دارایی است. بگذارید "ارزش اساسی" یک دارایی را به عنوان ارزش فعلی جریان جریان نقدی که دارنده آن انتظار دارد دریافت کنیم. این جریان های نقدی شامل مجموعه ای از سود سهام است که انتظار می رود دارایی در هنگام فروش تولید شود و قیمت مورد انتظار دارایی باشد. 2 در یک بازار کارآمد ، قیمت یک دارایی برابر با ارزش اساسی آن است. به عنوان مثال ، اگر سهام با قیمتی زیر ارزش اساسی خود معامله کند ، سرمایه گذاران زرنگ و دانا در بازار با خرید سهام بیشتر سهام ، فرصت سود را می پردازند. این امر قیمت سهام را افزایش می دهد تا زمانی که سود دیگری حاصل نشود - یعنی تا زمانی که قیمت آن برابر با ارزش اساسی آن نباشد. همین سازوکار برای اصلاح سهام که بالاتر از ارزشهای اساسی آنها هستند ، کار می کند. بنابراین ، اگر یک دارایی به طور مداوم با قیمتی بالاتر از ارزش اساسی خود تجارت کند ، می گوییم که قیمت آن حباب را نشان می دهد و دارایی با مبلغی برابر با حباب ارزش دارد - تفاوت بین قیمت معاملات دارایی و اساسی آنارزش. این تعریف حاکی از آن است که اگر چنین حباب ها همچنان ادامه داشته باشند ، سرمایه گذاران در عدم سودآوری از دارایی "گران قیمت" غیر منطقی هستند. بنابراین ، ما به این نوع حباب به عنوان "حباب غیر منطقی" اشاره می کنیم.

طی چند دهه گذشته ، اقتصاددانان شواهد قانع کننده ای را ایجاد کرده اند تا نشان دهند که بازارهای دارایی بسیار کارآمد هستند. این بازارها هزاران معامله گر را تشکیل می دهند که دائماً به دنبال سوءاستفاده حتی از کوچکترین فرصت های سود هستند. اگر حباب های غیرمنطقی ظاهر شوند ، سرمایه گذاران می توانند از ابزارهای مختلف بازار (مانند گزینه ها و موقعیت های کوتاه) استفاده کنند تا به سرعت آنها را پشت سر بگذارند و با این کار به سود خود برسند. با این حال ، قسمت هایی مانند دوره های Dot-com حداقل این احتمال را نشان می دهد که قیمت دارایی ممکن است به طور مداوم از ارزش های اساسی آنها منحرف شود. آیا این ممکن است که بازار در هر زمان ممکن است در برابر "جنون جمعیت" تسلیم شود؟

برای دیدن اینکه چگونه قیمت ها ممکن است به طور مداوم از اصول بازار سنتی منحرف شود ، تصور کنید که شما در حال سرمایه گذاری در شرکت های عمومی Bootstrap Microdevices (BM) هستند که با پنجاه دلار در هر سهم معامله می شود. شما می دانید که BM هیچ سود سهام را اعلام نمی کند و دلیل کافی برای این باور دارد که یک سال از این پس BM فقط با ده دلار در هر سهم معامله خواهد شد. با این حال شما همچنین محکم اعتقاد دارید که می توانید سهام BM خود را در شش ماه به هر یک صد دلار بفروشید. خرید سهام BM هم اکنون برای شما کاملاً منطقی خواهد بود و قصد دارید آنها را در شش ماه بفروشید. 3 اگر این کار را کردید ، شما و کسانی که اعتقادات شما را به اشتراک می گذارید "سوار بر حباب" می شوید و قیمت سهام BM را در این روند پیشنهاد می دهید.

این مثال نشان می دهد که اگر حباب ها وجود داشته باشند ، ممکن است آنها به شکلی ثابت شوند که فراخوانی غیرمنطقی دشوار خواهد بود. نکته اصلی درک این امر در یادآوری این است که ارزش اساسی دارایی شامل قیمت مورد انتظار آن هنگام فروش است. اگر سرمایه گذاران از نظر عقلانی انتظار داشته باشند که قیمت فروش دارایی افزایش یابد ، از جمله این موارد در ارزیابی آنها از ارزش اساسی دارایی توجیه می شود. بنابراین ، ممکن است که قیمت چنین دارایی حتی اگر زنده بودن شرکت صادر کننده آن بعید باشد از این قیمت ها به طور نامحدود پشتیبانی کند ، می تواند رشد کند و ادامه یابد. این وضعیت را می توان "حباب منطقی" نامید. 4

از آنجایی که مبانی بازار بر اساس انتظارات از رویدادهای آینده است، حباب ها را می توان تنها پس از این واقعیت شناسایی کرد. به عنوان مثال، چندین سال طول می کشد تا ما واقعاً تأثیر اینترنت بر اقتصاد خود را درک کنیم. این امکان وجود دارد که نوآوری های آینده مبتنی بر فناوری های اینترنتی اساساً تصمیم مردم را برای خرید و نگهداری سهام یاهو با قیمت 240 دلار توجیه کند. در این منظر، محکوم کردن کسانی که در زمانی که استفاده از اینترنت به طور تصاعدی در حال افزایش بود، چنین قیمتی را برای سهام یاهو پرداختند، دشوار خواهد بود. آیا حباب ها، منطقی یا غیر منطقی، می توانند وجود داشته باشند؟بررسی پستی از به اصطلاح اولین حباب های معروف تاریخ به پاسخ به این سوال کمک می کند.

معروف اولین حباب

حباب لاله

حدس و گمان پیاز گل لاله در هلند قرن هفدهم به طور گسترده به عنوان یک نمونه کلاسیک از نحوه تولید حباب توسط "جنون جمعیت" بازگو می شود. 5 در سال 1593، پیازهای گل لاله وارد هلند شدند و متعاقباً به لوازم جانبی مد روز برای خانواده های نخبه تبدیل شدند. تعداد انگشت شماری از لامپ ها به ویروسی به نام موزاییک آلوده شده بودند که به خاطر موزاییک درخشان رنگ هایی که توسط گل های پیازهای آلوده به نمایش گذاشته می شود، نامگذاری شده است. این لامپ های کمیاب به زودی به نمادی از شهرت صاحبان خود و وسایل نقلیه برای حدس و گمان تبدیل شدند. در سال 1625، نوع خاصی از لامپ آلوده به نام سمپر آگوستوس به قیمت دو هزار گیلدر فروخته شد - حدود 23000 دلار در سال 2003. تا سال 1627، حداقل یکی از این لامپ ها به قیمت 70000 دلار امروزی فروخته می شد. رشد ارزش سمپر آگوستوس تا کاهش چشمگیر در اوایل سال 1637 ادامه یافت، زمانی که آنها نمی توانستند بیش از 10 درصد از اوج ارزش خود را به فروش برسانند.

افزایش چشمگیر و سقوط قیمت Semper Augustus ، و ثروت های ساخته شده و از دست رفته روی آنها ، علائم یک حباب کلاسیک را به نمایش گذاشت. با این حال ، پیتر گاربر ، اقتصاددان ، شواهد قانع کننده ای ارائه داد مبنی بر اینکه "لالپانی" حباب ایجاد نمی کند. وی تصریح کرد: پویایی قیمت های لامپ در طول قسمت لاله ها حتی برای بازار امروزی برای لامپ های نادر معمولی بوده است. توجه به این نکته حائز اهمیت است که ویروس موزائیک نمی تواند به طور سیستماتیک با انواع لامپ مشترک معرفی شود. تنها راه برای پرورش یک Semper Augustus با ارزش ، جمع آوری آن از جوانه زیرزمینی یک لامپ مادر آلوده بود. درست همانطور که ارزش اساسی یک سهام شامل جریان سود سهام مورد انتظار آن است ، ارزش اساسی یک Semper Augustus شامل جریان مورد انتظار فرزندان نادر است. از آنجا که لامپ های نادر به عموم مردم معرفی شدند ، محبوبیت روزافزون آنها ، همراه با عرضه محدود آنها ، به قیمت بالایی دستور داد. این قیمت توسط دلالان که امیدوار بودند با پرورش فرزندان ارزشمند آن از محبوبیت لامپ سود ببرند ، تحت فشار قرار گرفت. این فرزندان عرضه لامپ ها را گسترش داده و آنها را نادر و در نتیجه کم ارزش تر می کند. شاید کاهش محبوبیت لاله ها این روند رو به پایین در قیمت های لامپ را تسریع کند. جالب اینجاست که مقدار کمی از لامپ های لیلی نمونه اولیه در حراج گل هلند 1987 با بیش از 900000 دلار در سال 2003 به فروش می رسند ، و فرزندان آنها اکنون با بخش کوچکی از این قیمت به فروش می رسند. با این حال هیچ کس از "لیلینیا" یاد نمی کند.

حباب های می سی سی پی و دریای جنوبی

در سال 1717 ، جان لاو Compagnie D'Ocident را برای به دست گرفتن انحصارهای تجاری دولت فرانسه در لوئیزیانا و بر روی بیور کانادایی Pelts سازماندهی کرد. این شرکت بعداً به دنبال مجموعه ای از ادغام ها و ادغام ها ، از جمله Banque Royale فرانسه ، که یادداشت های آن توسط تاج تضمین شده بود ، به Compagnie des Indies تغییر نام یافت. سرانجام این شرکت حق جمع آوری تمام مالیات ها و سکه های جدید نعناع را به دست آورد و این شرکت با یک سری مسائل سهم با قیمت های پی در پی بالاتر ، این شرکت ها را تأمین کرد. سهام فروخته شده برای پانصد livres هر یک در شروع شرکت ، اما قیمت آنها در اکتبر 1720 پس از این اقدامات گسترده به ده هزار لیوتر افزایش یافته است. با این حال ، تا سپتامبر 1721 ، سهام Compagnie des Indies به ارزش اصلی خود از پانصد Livres بازگشت.

در همین حال ، در انگلستان ، شرکت دریای جنوبی ، که تنها دارایی قابل توجه در آن زمان یک انحصار تجاری ناچیز با مستعمرات اسپانیا در آمریکای جنوبی بود ، برنامه های گسترش خاص خود را داشت. اهداف این شرکت به اندازه همتای فرانسوی خود تعریف نشده بود ، اما موفق شد از طریق یک سری رشوه و کمک هزینه های سخاوتمندانه ، از حمایت گسترده پارلمان به دست آورد. در ژانویه سال 1720 ، سهام دریای جنوبی هرکدام 120 پوند فروخته شد. این قیمت تا ژوئن همان سال از طریق یک سری موضوعات جدید به 1000 پوند افزایش یافت. با این حال ، تا اکتبر ، قیمت ها به 290 پوند کاهش یافت. آیا Compagnie des Indies و سهامداران شرکت های دریای جنوبی سوار بر حباب ها بودند؟

پیتر گاربر شرح مفصلی در مورد چگونگی اصول بازار ، نه حدس و گمان غیر منطقی یا پویایی حباب عقلانی ، ممکن است این حرکات قیمت را هدایت کند. این شرکت ها با برنامه های مشابه برای تأمین مالی سرمایه گذاری های خود با دستیابی به بدهی دولت در ازای سهام ، شروع کردند. این جریان های پرداخت نقدی دولت ، با کاهش نرخ بهره ، که می تواند به عنوان اهرمی برای تأمین مالی شرکت های تجاری هر شرکت استفاده شود. با این کار یک درجه فوق العاده از امتیاز و پشتیبانی قابل مشاهده از دولت های آنها به دست آمد و همه راه را تا خانواده های سلطنتی خود گسترش داد. اعتبار قابل توجه پتانسیل سود و رشد هر شرکت ممکن است قیمت اوج سهم خود را بر اساس اصول بازار توجیه کند.

کاهش قیمت سهام دریای جنوبی با تصویب قانون حباب پارلمان در ژوئن 1720 آغاز شد - عملی که برای محدود کردن گسترش رقبای شرکت دریای جنوبی در نظر گرفته شده بود. این فشار رو به پایین به سهام رقبا که عمدتا در حاشیه خریداری شده بودند ، وارد شد. موجی از فروش ، از جمله سهام دریای جنوبی ، در تقلا برای نقدینگی برای تأمین این حاشیه ها اتفاق افتاد. با کاهش قیمت ها ، پارلمان در برابر شرکت قرار گرفت و دارایی های خود را انحلال کرد.

در فرانسه ، سقوط Compagnie des Indies پیچیده تر بود. در اوج ارزش بازار خود ، بسیاری از سرمایه گذاران می خواستند سود سرمایه خود را به دارایی ملموس تر طلا تبدیل کنند. البته در آن زمان طلای کافی در فرانسه برای برآورده کردن همه این خواسته ها وجود نداشت ، همانطور که امروزه طلای کافی در ایالات متحده وجود ندارد که بتواند هر دلار را پس بگیرد. Banque Royale با تعیین قیمت سهم Compagnie در نه هزار Livres و تبادل یادداشت های آن برای سهام Compagnie مداخله کرد. طی چند ماه ، عرضه پول فرانسه به طور مؤثر دو برابر شد زیرا یادداشت های Banque Royale مناقصه قانونی محسوب می شدند. دوره ای از فشار خون بالا به دنبال داشت ، و پس از آن تلاش های توقف توقف شرکت برای کاهش قیمت ثابت سهام Compagnie به پنج هزار LIVRE. اعتماد به نفس در شرکت منحل شد و جان لاو سرانجام از قدرت خارج شد.

این حساب مختصر نشان می دهد که چگونه ظهور و سقوط هر شرکت قابل ردیابی است که احتمالاً تغییر می کند که چگونه سرمایه گذاران اساساً در دریای جنوبی و سهام Compagnie ارزش گذاری کرده اند ، برخلاف آنچه فرضیه حباب پیشنهاد می کند. این شرکت ها در اصل آزمایش های مالی در مقیاس بزرگ را بر اساس چشم انداز رشد بلند مدت انجام می دادند. آنها در نهایت شکست خوردند ، اما آنها به خوبی می توانستند قول کافی را برای متقاعد کردن حتی سرمایه گذاران باورنکردنی از پتانسیل موفقیت خود نشان دهند. توصیف آنچه ممکن است رفتار منطقی باشد به عنوان شواهدی از تشکیل حباب دشوار خواهد بود. در واقع ، عملیات جان لاو با Banque Royale اساساً سعی در گسترش تجارت فرانسه با گسترش عرضه پول فرانسه داشت. این سیاست پولی موضوعی است که یک نسل کامل از اقتصاددانان کینزی بیش از دویست سال پس از "حباب های" می سی سی پی و دریای جنوبی ترویج کردند. با این حال ، تعداد کمی از اقتصاددانان ، حتی کسانی که از اقتصاد کینزی بسیار ناراحت کننده هستند ، حاضرند کینزیان را غیرمنطقی بنامند.

بحث مدرن حباب

هیئت منصفه هنوز در مورد اینکه آیا حباب می تواند در بازارهای دارایی مدرن ادامه یابد ، وجود دارد. مباحثات در بین اقتصاددانان حتی در مورد وجود حباب های غیر منطقی یا منطقی ادامه می یابد. و غالباً در تلاش برای تمایز حباب های غیر منطقی از حباب های منطقی که ممکن است توسط ادراکات منطقی اما ناقص سرمایه گذاران از اصول بازار ایجاد شود ، سردرگمی وجود دارد. بیشتر تلاشهای مدرن بر توسعه روشهای آماری پیشرفته برای تشخیص حباب ها تمرکز دارد ، اما هیچ یک از اجماع حمایت در بین اقتصاددانان برخوردار نبوده است.

درباره نویسنده

Seiji Steimetz استاد اقتصاد در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لانگ بیچ است. وی پیش از این مشاور ارشد در بیتس وایت LLC ، یک شرکت مشاوره اقتصادی بود.

بیشتر خواندن

مقدماتی

مکای ، چارلز. خاطرات توهمات فوق العاده محبوب و جنون جمعیت. لندن: دفتر کتابخانه ملی مصور ، 1852. بصورت آنلاین در: http://www. econlib.org/library/mackay/macex.html

ملکیل ، برتون. یک پیاده روی تصادفی در وال استریت: استراتژی آزمایش شده برای سرمایه گذاری موفق. نیویورک: نورتون ، 2003.

لبخند ، دیوید."اولین حباب های معروف یا اسطوره های حباب توضیح داده شده است؟"در دسترس آنلاین در: http://www. few. eur. nl/few/people/smant/m-economics/bubbles. htm.

پیشرفته

ایوانز ، جورج."مشکلات در آزمایش حباب های انفجاری در قیمت دارایی."بررسی اقتصادی آمریکا 4 (1991): 922-930.

سیل ، رابرت و رابرت هودریک."در مورد آزمایش حباب های سوداگرانه."مجله چشم اندازهای اقتصادی 4 (1990): 85-101.

شیلر ، رابرت."قیمت های سوداگرانه و مدل های محبوب."مجله چشم انداز اقتصادی 4 (1990): 55-65.