پشتون فارکس در افغانستان

در بیشتر دوره مدرن ، افغانستان ممکن است به عنوان یک بدن بزرگ از سرزمین صخره ای که توسط همسایگان احاطه شده است که درگیری های خود را بر روی قلمرو آن صادر می کنند ، تعریف شود. چندین شبکه افغانستان را به یک قوس گسترده تر از درگیری یا ایجاد درگیری منطقه ای پیوند داده اند که از مسکو تا دبی امتداد دارد. 1 شبکه گروه های مسلح ، که اغلب به طور پنهانی به کمک کشورهای همسایه ، درگیری در افغانستان را به خشونت در کشمیر ، چچن ، تاجیکستان ، قرقیزستان و ازبکستان پیوند می دهند. شبکه های قاچاقچیان مواد مخدر که با گروه های مسلح همکاری می کنند ، زمینه های خشخاش افغان را از طریق پاکستان ، ایران و آسیای میانه به بازارهای جهانی پیوند می دهند. شبکه های معامله گران ، خوش خیم تر ، به دنبال دسترسی به خرید و فروش کالاهای خود هستند ، حتی اگر سود نیاز به جلوگیری از مقررات گمرکی داشته باشد. پیوندهای اجتماعی مرزی بین گروه های مختلف قومی و مذهبی منطقه ، همه این شبکه ها را تحت تأثیر قرار می دهد.

درگیری که در طی 25 سال گذشته افغانستان را به خود جلب کرد ، بسیار بیشتر از یک مبارزه قدرت محلی یا ملی بود و در صورت موفقیت پروژه بازسازی کشور ، باید در زمینه منطقه ای آن دیده شود. گزارش های اخیر حاکی از آن است که حمایت دولت پنهانی از گروه های مسلح رو به افزایش است و نه تنها دولت جدید در کابل بلکه صلح در منطقه را تضعیف می کند. مگر اینکه بازیگران منطقه ای ببینند که در بازسازی افغانستان سهم دارند ، احتمالاً این تصویر تاریک تر می شود. از دیدگاه گسترده تر ، بنابراین ، شامل مسائل مربوط به تجارت و انرژی و ممنوعیت مواد مخدر در یک استراتژی بازسازی ممکن است پایه و اساس همکاری های منطقه ای باشد نه ادامه درگیری های منطقه ای.

فروپاشی دولت افغانستان در نتیجه حمله اتحاد جماهیر شوروی در سال 1979 و درگیری های جناح بین مجاهدین که پس از عقب نشینی ارتش اتحاد جماهیر شوروی در سال 1989 منجر به خلاء سیاسی شد و فرصتی برای سایر کشورهای منطقه مانند پاکستان ایجاد کردو ایران برای حک کردن حوزه های نفوذ. پاکستان با حمایت از گروه های مختلف مسلح افغان ، از جمله طالبان ، سعی کرد ناامنی خود را نسبت به هند جبران کند ، ناسیونالیسم پشتون را مهار کند و یک راهرو برای تجارت با آسیای میانه ایجاد کند.

جنبش طالبان ، متشکل از معلمان افغانستان و دانش آموزان آکادمی های مذهبی محافظه کار (مادراس) در افغانستان و پاکستان در صدد بازگرداندن نظم به افغانستان از طریق تحمیل تفسیر سفت و سخت از قوانین اسلامی ، با سنت قبیله ای بود. آنها با حمایت نظامی پاکستان ، کابل را در سپتامبر 1996 اسیر کردند و تقریباً همه کشور را تا آگوست 1998 کنترل کردند. آنها پناهگاه هایی را برای چندین گروه مسلح از ملیت های مختلف از جمله القاعده ، جنبش اسلامی ازبکستان (IMU) و پاکستانی فراهم کردند. گروه های مبارزدومی با آموزش با طالبان تقویت می شد ، غالباً با حمایت پنهانی از مدیر اطلاعات بین خدمات پاکستان (ISI) ، که این گروه های شبه نظامی را برای مبارزه با حضور هند در کشمیر به کار می برد. همین گروه های شبه نظامی فعالان شیعه را در پاکستان به قتل رساندند که برخی از آنها حمایت ایرانی را دریافت می کردند.

کشورهای اطراف ، از جمله ایران ، روسیه و تاجیکستان ، سعی کردند با حمایت از گروه های رقیب افغانستان ، درگیری پاکستان در افغانستان را متعادل کنند. ایران و روسیه با همکاری تاجیکستان ، جبهه ضد طالبان متحد (اتحاد شمالی) را تأمین کردند. دولت ازبکستان از شبه نظامیان ازبک ها از تاجیکستان و افغانستان حمایت کرد که در هر دو کشور پایگاه و عملیاتی داشت.

گسترش گروه های مسلح در منطقه به "فرهنگ کلاشینیکوف" خشونت آمیز کمک کرده است ، زیرا شبه نظامیان در منطقه سلاح های فراتر از کنترل نیروهای مسلح نهادینه شده را جمع می کنند. علاوه بر این ، دولت ها علی رغم توزیع مجدد سلاح از درگیری های افغانستان در سراسر منطقه ، واردات سلاح و مهمات را ادامه می دهند. روسیه در تلاش برای به دست آوردن نفوذ سیاسی و ترویج صنایع نظامی خود ، با هزینه زیر اسلحه به ازبکستان ارائه می دهد. ایالات متحده ، انگلیس ، هند ، ترکیه و چین همگی توافق نامه هایی را در مورد فروش اسلحه یا آموزش نظامی با ایالت های منطقه از 11 سپتامبر 2001 به پایان رسانده اند. 2

علاوه بر حمایت از دولت پنهانی ، گروه های مسلح به ترکیبی از پیوندهای قومی مرزی ، اقتصاد موازی و تجارت مواد مخدر اعتماد کرده اند. در اواخر دهه 1990 ، افغانستان به بزرگترین تولید کننده جهان خشخاش تریاک و منبع 70 درصد تولید جهانی تریاک غیرقانونی در سال 2000 تبدیل شد. 3 (طالبان سال بعد کشت خشخاش را ممنوع اعلام کرد.) درآمد حاصل از این محصول به پایداری کمک کردطالبان ، القاعده و IMU و همچنین برخی از مؤلفه های اتحاد شمالی ، و این امر فساد مقامات نظامی و اجرای قانون را در سراسر منطقه ترویج می کرد. علاوه بر مسیرهای قاچاق موجود از طریق پاکستان و ایران به خلیج فارس یا ترکیه ، مقامات دولت فاسد و مرزبان روسیه به باز کردن مسیرهای جدید از طریق آسیای میانه کمک کردند. در نتیجه ، تعداد معتادان در منطقه افزایش یافته است. گزارش سازمان ملل متحد که به بررسی تأثیر منطقه ای اقتصاد تریاک افغانستان می پردازد ، خاطرنشان می کند که تعداد معتادان به مواد مخدر ثبت شده توسط دولت سالانه بین سالهای 1992 تا 2000 در آسیای میانه 16 تا 28 درصد رشد داشته است ، و در نتیجه مجموع تقریباً 400000 تریاک و بیشترمتجاوزان هروئین در پنج کشور آسیای میانه. پاکستان تقریباً 800000 کاربر هروئین مزمن و تریاک را در خود جای داده است. ایران ممکن است حدود 2 میلیون مصرف کننده مواد افیونی داشته باشد که از این تعداد 800000 تا 1. 2 میلیون نفر کاربران مزمن هستند. 4 بیماری اجتماعی مرتبط مانند فحشا و HIV/AIDS نیز به طرز چشمگیری افزایش یافته است و از بدترین سناریوهای اوایل دهه 1990 پیشی گرفته است. 5 برخی از همان شبکه های جنایتکار درگیر در تجارت مواد مخدر نیز در قاچاق زنان بین آسیای مرکزی و جنوبی و خلیج فارس نقش دارند.

در کشورهای در حال توسعه ، فعالیت های اقتصادی که توسط اکثر جمعیت به عنوان مشروعیت پذیرفته شده است ، اغلب در یک "بازار خاکستری" خارج از ساختارهای رسمی رسمی رخ می دهد. چنین الگوهای مبادله ای ، همراه با تجارت مواد مخدر و قاچاق زنان ، از شبکه ای از جنایات سازمان یافته در اطراف دریای اقیانوس هند و داخل کشور حمایت می کند و از ضعف ایالات در منطقه سوء استفاده می کند. تجارت زمردان از دره پانجیر افغانستان (بخش اعظم آن از طریق دبی به بازار عرضه می شود) و تجارت ترانزیت کالاهایی که بدون عوارض در دبی خریداری شده و قاچاق می شوند ، عمدتاً از طریق افغانستان ، به پاکستان ، هند و فراتر از آن ، وظایف واردات را به عهده می گیرند. گروه های مسلح در منطقه را دولت و تقویت کنید.

اکنون وضع مالیات از چنین تجارتی یکی از منابع عمده درآمد را برای نیرومندان منطقه ("جنگسالاران") که بیشتر افغانستان را کنترل می کنند، فراهم می کند. محدودیت های رسمی در مورد اقلام تجاری همچنین تجارت هند و پاکستان را از طریق دبی و تجارت پاکستان و ایران را از طریق افغانستان منحرف می کند. چنین بازارهای سیاه یا خاکستری انگیزه ای قوی برای کارمندان دولت و قدرتمندان منطقه ای برای حفظ ایالت های ضعیف است. هر دو از طریق اشکال مختلف فساد در اقتصاد موازی شریک هستند. تغییر در تجارت می تواند بر موازنه نیروها در افغانستان تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، تغییر مسیر ترانزیت از طریق مسیر پاکستان - قندهار به مسیر ایران - هرات، هرات را تقویت کرده و به تنش بین دو مرکز منطقه ای/قومی کمک کرده است.

تقریباً تمام گروه های قومی مهم در منطقه، از جمله پشتون ها، تاجیک ها و ازبک ها در بیش از یک ایالت زندگی می کنند. برای مثال پشتون ها هم در پاکستان و هم در افغانستان زندگی می کنند و تاجیک ها هم در افغانستان و هم در تاجیکستان زندگی می کنند. در حالی که این دیاسپوراهای قومی به انکوباتوری برای ادعاهای ارضی قومی فعال تبدیل نشده اند، آنها جذب نیرو به گروه های شبه نظامی و اقتصاد موازی را تسهیل کرده اند. جوامع رو به رشد پناهندگان و روابط قومی فرامرزی از رشد گروه های مسلح در تاجیکستان (که اکنون در یک توافقنامه صلح شکننده آشتی شده است) و جنبش اسلامی مبارز ازبکستان حمایت کرد. دیاسپوراهای قومی همچنین عملیات مخفیانه ای را توسط دولت هایی که قومیت ها را دستکاری می کنند، تسهیل کردند، همانطور که پاکستان با استفاده از پشتون ها برای مدیریت روابط خود با طالبان انجام داد. فقر مداوم پشتون ها در دو طرف خط دیورند، که مرز افغانستان و پاکستان را تشکیل می دهد، مهاجرت، قاچاق، قاچاق مواد مخدر و جذب نیرو به گروه های شبه نظامی را در مناطقی که دولت های پاکستان و افغانستان یا مایل یا قادر به انجام آن نبوده اند، تقویت کرده است. کنترل محکم را حفظ کنیدبی ثباتی در افغانستان منجر به فرار پناهندگان و مهاجرت اقتصادی، گسترش جوامع فراملی با منشاء افغان در پاکستان (فراتر از مناطق پشتون نشین)، ایران، آسیای مرکزی و خلیج فارس شده است. این جوامع به حلقه های مهمی در انواع شبکه های فراملی سیاسی و اقتصادی تبدیل شده اند.

همه دولت های منطقه به مراتب از انتظارات جمعیت خود بسیار کوتاه هستند. افغانستان به دلیل جنگ ده ها سال سرمایه گذاری را از دست داده است ، اما کشورهای آسیای میانه نیز از نظر اقتصادی رکود کرده اند. پاکستان در بهترین حالت رکود کرده است و ایران با بیکاری زیاد و رو به رشد روبرو است. منابع کلیدی در عرضه کوتاه و منبع درگیری بین ایالت ها و در داخل ایالت ها هستند. کمبود آب و زمین علت نزاع در دره بی ثبات فرگانا (که بخشی از قرقیزستان ، تاجیکستان و ازبکستان را تشکیل می دهد) و در سرزمین های قبیله پشتون (در منطقه مرزی بین افغانستان و پاکستان) است. توزیع منابع انرژی ، هم هیدروالکتریک و هم هیدروکربن ، همچنین منبع مشاجره است ، اما می تواند پایه و اساس همکاری های منطقه ای آینده را تشکیل دهد.

در جاهایی که همه چیز در حضور نیروهای نظامی ایالات متحده و تأسیس دولت های موقت و انتقالی بین المللی در افغانستان قرار دارد ، به طور موقت رقابت منطقه ای را که باعث تحولات دهه 1990 می شود ، مهار کرده است. با وجود تضمین های مکرر مقامات آمریکایی ، با این حال ، تعداد معدودی در منطقه احساس اطمینان می کنند که یا تعهد ایالات متحده برای بازسازی افغانستان یا دولت بین المللی حمایت مالی و تلاش برای بازسازی ادامه خواهد یافت. احتمال جنگ جدید در عراق فقط به تقویت این شک و تردیدها کمک کرده است. بنابراین ، در حالی که ایالت ها و سایر بازیگران منطقه ای به دنبال این هستند که از جنگ تحت رهبری ایالات متحده علیه تروریسم و همچنین تلاش های تسکین و بازسازی افغانستان بهره مند شوند ، آنها بی سر و صدا در حال حفظ روابط با متحدین سابق خود و جنگ سالاران استانی هستند که می تواند منجر به بازگشت آن شود. رقابت پروکسی منطقه ای در خاک افغانستان.

در پاییز سال 2001 ، به نظر می رسد که در پاسخ به فشار ایالات متحده ، ژنرال پروز مشرف ، رئیس جمهور پاکستان ، در حالی که گام هایی در مهار گروه های مبارز ، اجرای نظم و اصلاح مادراس هایی که انکوبه کرده بودند ، روی توسعه تمرکز کرد. طالبان و سایر گروه های افراطی. همانطور که رژیم مشرف ، که به دنبال تصاحب نظامی در سال 1999 به قدرت رسید ، در مورد برنامه های خود برای "دموکراسی کنترل شده" توضیح داد ، جایی که ارتش حق وتو سیاست های کلیدی را حفظ می کند ، آشکار شد که به معنای استفاده از همکاری خود باایالات متحده در افغانستان برای دستیابی به مشروعیت بین المللی و تحکیم قدرت داخلی. رویکرد آن به گروه های شبه نظامی و مادراسا بسیار دور از ذهن بوده است ، اگرچه با ایالات متحده همکاری کرده است تا برخی از رهبران برجسته القاعده را دستگیر کند. بسیاری از کارشناسان گمان می کنند که اداره اطلاعات بین خدمات با حمایت از عناصر طالبان و همچنین گلب الدین حكماتار ، فرمانده سابق مجاهدین و رهبر اسلامی ، در امور افغانستان از سر گرفته است. حزبی اسلامی ، حزب افراطی که بیشترین سهم کمک های ایالات متحده را به مقاومت افغانستان در دهه 1980 دریافت کرده است ، اکنون جهاد علیه نیروهای آمریکایی اعلام کرده است و مسئولیت حملات بمب و موشک اخیر در کابل ، ژله آباد و جاهای دیگر افغانستان را بر عهده گرفته است. به همین ترتیب ، اسلام آباد ، که امیدوار است روابط نزدیکتر آن با واشنگتن به هندوستان در کشمیر تبدیل شود ، ظاهراً نفوذی را که عمدتاً غیر کشمیری اسلامی را به استان مورد مناقشه از سر گرفته است ، از سر گرفته است.

نابودی رژیم طالبان و پایگاه های القاعده در افغانستان باعث اختلال در عملکرد برخی سازمان های شبه نظامی در منطقه شد. گروه های عمدتاً عربی وابسته به القاعده ، گروه های شبه نظامی پاکستان در ارتباط با طالبان بودند و IMU پایگاه های خود را در افغانستان از دست داد. برخی از واحدهای شبه نظامی پراکنده شده اند و اعضای آن راهی به کشورهای اطراف می شوند. به نظر می رسد تعدادی از این واحدها در پاکستان مجدداً گروه بندی شده اند ، جایی که آنها با هدف قرار دادن غربی ها و مسیحیان پاکستانی سعی در بی ثبات کردن رژیم مشرف دارند.

کشورهای منطقه نیز مداخله در امور افغانستان را از سر گرفته اند، شاید با پیش بینی تغییر توجه واشنگتن از افغانستان به عراق. آنها با تقویت شبه نظامیان جنگ سالاران مختلف که اکثر مناطق افغانستان را خارج از کابل کنترل می کنند، دولت کرزی را تضعیف می کنند. ایالات متحده، حامی اصلی کابل، تسلیح فرماندهان مستقل را که متحدان موقت در مبارزه با القاعده بودند، با تأخیر و به طور متناقض متوقف کرد. روسیه تجهیزات نظامی را مستقیماً به عبدالقاسم فهیم وزیر دفاع افغانستان می فرستد تا ارتش تازه تاسیس شده افغانستان را تامین کند. ایران، علاوه بر از سرگیری کمک مالی به اسماعیل خان هرات، به پناه دادن به اعضای القاعده که از نیروهای آمریکایی در افغانستان فرار می کنند نیز متهم شده است. ژنرال عبدالرشید دوستم، معاون وزیر دفاع قومی ازبکستانی، یک فرمانده سابق شبه نظامیان کمونیست که به اتحاد شمال پیوست، از ازبکستان و ترکیه کمک می خواهد تا کنترل خود را بر بیشتر شمال افغانستان حفظ کند یا افزایش دهد. بنابراین تغییر حکومت در افغانستان هنوز به بهبود محیط امنیتی منجر نشده است.

از دیگر مشکلات پیش روی افغانستان، از سرگیری قاچاق مواد مخدر است. کابل در بهار 2002 پس از پایان یافتن بیشتر محصول، تلاشی دیرهنگام برای سرکوب کشت خشخاش انجام داد، اما قاچاق، با قیمت های تریاک نزدیک به 50 درصد بالاتر از قیمت های قبلی، یک تجارت پرسود است. تجارت کالاهای ترانزیت شده از افغانستان از دبی برای انتقال قاچاق به پاکستان، اگرچه تا حدودی به دلیل جنگ و نبود امنیت در برخی مسیرها مختل شده است، اما منبع اصلی درآمد برای جنگ سالاران در کنترل مناطق مرزی افغانستان به ویژه بوده است. اسماعیل خان در هرات و عبدالرشید دوستم در مزار شریف. به گفته یکی از مقامات گمرکی که در ماه می گذشته با او صحبت کردیم، تقریباً 70 درصد تجارت خارجی افغانستان از طریق ایران انجام می شد و به جای قندهار یا کابل، در هرات مشمول عوارض بود. علاوه بر این هدررفت ها بر اقتصاد افغانستان، بازگشت پناهجویان فراتر از همه انتظارات بوده است، به طوری که تنها در سال 2002 بیش از 2 میلیون نفر بازگشته اند که بیش از 800000 عودت کننده پیش بینی شده توسط کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان است. از قضا، مهاجرت مهاجران افغان از پاکستان، اقتصاد پاکستان را تضعیف می کند، که قبلاً از ارز حاصل از صادرات قالین های ساخته شده توسط افغان ها سود می برد.

مشکل آوارگان داخلی در افغانستان ، به ویژه پشتون ها که توسط شبه نظامیان تاجیک و ازبک از شمال بیرون رانده می شوند ، به بی ثباتی کمک می کند. خشکسالی که در زمستان 1999 آغاز شد ، تا پاییز 2002 ، حداقل در جنوب افغانستان و مناطق همسایه پاکستان و ایران ادامه یافت. کمک های بازسازی به افغانستان هنوز منجر به پیشرفت چشمگیر در زندگی مردم افغانستان یا کشورهای همسایه نشده است. از این رو ، در حالی که برخی از دلایل درگیری منطقه ای برداشته شده یا حداقل سرکوب شده است ، بسیاری از آنها باقی مانده است.

افغانستان هم شخصیت فراملی و هم منطقه ای درگیری مسلحانه معاصر را نشان می دهد و هم مشکلات در دستیابی به همکاری های منطقه ای در بازسازی پس از درگیری. چهره های تأثیرگذار در دولت افغانستان ، و در واقع بیشتر افغان ها ، بدبختی کشورشان را به دخالت همسایگان خود - به ویژه پاکستان ، بلکه ایران ، روسیه و کشورهای آسیای میانه نسبت می دهند - و حداقل نسبت به درگیر کردن همین همسایگان ، حداقل احتیاط می کنند. بدون ضمانت امنیتی کافی از اشخاص ثالث.

نیاز به همکاری های منطقه ای با وجود این مشکلات ، همکاری های منطقه ای مربوط به دولت ها ، بخش خصوصی و سایر بازیگران غیر دولتی برای بازسازی پایدار افغانستان ضروری است زیرا هرچند ممکن است درگیری جامعه بین المللی طولانی شود ، کشور سرانجام ادامه خواهد یافتخودششرایط سیاسی تغییر یافته در منطقه پس از حمله به رهبری ایالات متحده ، فرصتی برای بهبود روابط منطقه ای با گسترش تجارت مشروع و آغاز سایر اشکال همکاری مثبت فراهم می کند. چنین همکاری های منطقه ای می تواند مبتنی بر مشارکت در بازسازی افغانستان باشد. کشورهای اطراف به نوبه خود از یک پایدار و عادلانه تر افغانستان سود می برند.

در سال گذشته، دولت افغانستان بر تعامل با ایالات متحده، سازمان ملل، کمک کنندگان بزرگ و دیگر بازیگران جهانی تمرکز کرد تا خود را از همسایگان خود دور نگه دارد. پیش نویس چارچوب توسعه ملی (NDF) دولت اشاره ای به همکاری منطقه ای نکرده است. استراتژی تجاری آن بر بازارهای کشورهای توسعه یافته متمرکز بود. 6 در ماه می 2002، یکی از نویسندگان اصلی صندوق توسعه ملی، روابط افغانستان با همسایگانش را به عنوان یک "صلح سرد" توصیف کرد و گفت که اگرچه همکاری منطقه ای ممکن است ضروری باشد، اما در غیاب این کشور آمادگی پذیرش آن را ندارد. پیشرفت سیاسی و تضمین های امنیتی. با این حال، عبدالله عبدالله وزیر امور خارجه در ماه فبروری سال جاری اعلام کرد که همکاری های منطقه ای محور اصلی سیاست خارجی افغانستان خواهد بود.

بازسازی افغانستان نه تنها به ترمیم و توسعه زیرساخت ها و احیای اقتصاد، بلکه به بازسازی نهادهای ملی نیز نیاز دارد که از خود دولت آغاز می شود. وظایف سیاسی بازسازی به این معنی است که مقامات افغانستان از اشکال همکاری که ممکن است برای تقویت روابط مستقیم بین مناطق افغانستان (که توسط جنگسالاران رقیب کنترل می شوند) و همسایگان نزدیک آن ها، مانند قندهار و پاکستان یا بین هرات و ایران، استفاده کند.. در حالی که افغان ها هنوز در حال بحث هستند که دولت آینده شان چقدر متمرکز باید باشد، اکثریت قریب به اتفاق با الگویی از بازسازی که کنترل محلی مبتنی بر نیروی مسلح و اتحاد با کشورهای همسایه را تقویت کند، مخالف هستند. و در حالی که کشورهای آسیای مرکزی مایلند هم از عملیات امداد رسانی و هم از بازسازی منتفع شوند، آنها همچنان از باز کردن مرزهای خود به سمت جنوب محتاط هستند، زیرا آنها نگرانند که آنها را در برابر قاچاق مواد مخدر و اسلحه و گسترش ایدئولوژی ها آسیب پذیرتر کند. آنها نمی توانند کنترل کنند.

بنابراین چشم انداز همکاری های منطقه ای به شدت تحت تأثیر اقدامات ایالات متحده خواهد بود. اگر بخواهد بازسازی افغانستان را به سنگ بنای همکاری منطقه ای تبدیل کند، زمانی که جامعه بین المللی به پیش می رود، واشنگتن یک مبنای پایدار برای حفظ صلح فراهم می کند. تا آن زمان، تعهد قوی ایالات متحده به جلوگیری از مداخله منطقه ای در افغانستان، به مقامات افغانستان اطمینان می دهد، ترس آنها از تحت الشعاع قرار گرفتن تحت تأثیر مداخلات خارجی را کاهش می دهد و به آنها اطمینان می دهد که با همسایگان خود بیشتر همکاری کنند.

همکاری های منطقه ای در برخی مناطق بیشتر از سایر مناطق است. همکاری در مورد مسائل امنیتی ، به جز عملیات ضد تروریستی خاص ، احتمالاً آخرین منطقه ای است که مورد تجاوز قرار می گیرد. دقیقاً به دلیل سابقه آنها در رابطه با افغانستان ، کشورهای همسایه از مشارکت در نیروی کمک امنیتی بین المللی و هم از تلاش های ایالات متحده و اروپا برای ساختن نیروهای امنیت ملی افغانستان مستثنی نیستند. برای همکاری های منطقه ای در مناطق دیگر ، ضمانت های امنیتی بین المللی گسترده ای لازم خواهد بود. برخی حتی از بی طرفی رسمی برای افغانستان دفاع کرده اند ، همانطور که برای اتریش نیز وجود دارد. اگر همه همسایگان آن موافقت خود را برای احترام به بی طرفی افغانستان موافقت کنند ، هیچ کس مجبور به مداخله برای پیشگیری از اقدامات رقبا نیست. 7

اگر این منطقه با کمک بین المللی موفق به دستیابی به سطح ثبات و امنیت شود ، دولت ها و بخش خصوصی می توانند در تعدادی از زمینه ها همکاری کنند. دولت ها می توانند در صورت لزوم از طریق کابل ، در تلاش های بازسازی و برای بازگرداندن کسری های توسعه مشترک خود ، به صورت دو طرفه با افغانستان و با یکدیگر همکاری کنند. در واقع این دو در ارتباط هستند ، زیرا یک منطقه تعاونی تر می تواند بازارهای بزرگتری را برای تجارت و تولید افغانستان فراهم کند ، که می تواند به پیشرفت در زیرساخت ها تأمین شود.

همکاری بین سازمان های اجرای قانون برای کنترل قاچاق مواد مخدر ضروری خواهد بود ، اگرچه این امکان وجود دارد که چنین همکاری ها بیشتر فرصت های بیشتری را برای فساد فراهم کند ، زیرا نیروهای پلیس و نظامیان چندین ایالت منطقه ای در حال حاضر درگیر مافیای مواد مخدر هستند. به منظور کنترل تولید تریاک ، جایگزینی محصولات زراعی ضروری خواهد بود ، و در اینجا تخصص های مشترک کشاورزی منطقه ای می توانند بازی کنند. کشاورزان احتمالاً به جای بازگشت به کشاورزی معیشت ، می خواهند محصولات نقدی جایگزین را برای صادرات کاشت کنند ، و کشورهای اطراف می توانند بازارهای مهمی را برای میوه ، سبزیجات و گل های برش دهند.

ارتقاء تجارت در منطقه و فراتر از آن ، بخشی است که همکاری در آن ضروری است و بیشترین سود را خواهد داشت. 8 افزایش تجارت منطقه ای یک لابی قدرتمند برای روابط مسالمت آمیز در منطقه ایجاد می کند. به گفته وزیر بازرگانی افغانستان ، سید مصطفی کاظمی ، بازرگانان پاکستانی ابراز علاقه زیادی به تجارت با افغانستان کرده اند اما از طرف دولت خود با موانع سیاسی روبرو شده اند. ناسازگاری اسلام آباد در مورد مذاکره در مورد توافق نامه های تجاری جدید با کابل با وجود فشار جامعه تجاری خود باعث شده است که دولت افغانستان بر توافق های تجاری ترجیحی با ایران و هند تمرکز کند.

دولت افغانستان ساخت جاده و تعمیر را به عنوان اولویت اصلی معرفی کرده است. ایالات متحده شروع به بازسازی بزرگراه کابل-کندهار از کابل کرده است ، و ژاپن قرار است به محض اینکه توکیو از شرایط امنیتی راضی باشد ، شروع به بازسازی آن از انتهای قندهار کند. ساخت و تعمیر پل ها و تونل ها ، امکانات تعمیر بهتر کامیون ها و بیمه ای که در مرزها به رسمیت شناخته شده است برای سلامت اقتصادی این منطقه کوهستانی بسیار مهم است. کابل توافق نامه های تجاری سه جانبه ای را با ایران و هند امضا کرده است که از جمله موارد دیگر ، آنها را متعهد می کند تا خطوط جاده ای و ریلی را که سه کشور را به هم وصل می کند ، ارتقا دهند. 9 ایران و افغانستان به تازگی یک پست گمرکی در میلاک در جنوب غربی افغانستان را دوباره بازگشایی کردند و ایران قصد دارد سیستم جاده ای را به روز کند که آن نقطه حمل و نقل را به بندر بندر عباس متصل کند ، که باعث کاهش هزینه و زمان حمل و نقل کالا می شود. این نقطه عبور جدید همچنین جمع آوری آداب و رسوم را برای دولت افغانستان آسانتر می کند زیرا این پست در یک منطقه نسبتاً متروک ، به دور از کنترل جنگ سالاران محلی است.

تنوع زیاد رژیم های تجاری ملی و الزامات گمرکی در منطقه تجارت را دشوار می کند. بانک جهانی آموزش مشترکی را برای مقامات گمرک تعدادی از کشورهای منطقه ترتیب داده است. بانک توسعه آسیایی (ADB) مذاکراتی را با رهبران آسیای مرکزی و چین با هدف ایجاد یک کمیته هماهنگی گمرکی منطقه ای آغاز کرده است. پاکستان و افغانستان طی سفر اوت 2002 به اسلام آباد توسط وزرای دارایی و امور خارجه افغانستان، کمیسیون مشترک اقتصادی را به ریاست وزرای مالیه دو کشور ایجاد کردند تا از جمله موارد دیگر، روی هماهنگی گمرکی کار کنند. بانک انکشاف آسیایی همچنین قول داده است که به افغانستان کمک کند تا به بازارهای منطقه ای دسترسی بهتری داشته باشد: به عنوان مثال، ایران دارای یک نهاد دولتی متمرکز برای خرید غلات است که این امر تولیدکنندگان افغان را برای بازاریابی گندم خود در آنجا مشکل می کند. و کشورهای آسیای مرکزی هنوز به طور عمده شیوه های تجاری دست و پا گیر سبک شوروی را حفظ می کنند.

اقدامات برای تسهیل و ارتقای تجارت، تعداد زیادی از بازرگانان موجود را که برخی از آنها اکنون در مناطق خاکستری یا از طریق رشوه دادن به مقامات گمرکی فعالیت می کنند، آسان تر می کند تا فعالیت خود را قانونی کنند. به جای تقویت ضعف نهادهای دولتی، فعالیت تجاری می تواند به ثبات و توسعه منطقه ای کمک کند.

در حالی که منطقه دارای منابع هیدروالکتریک و هیدروکربن است ، افغانستان در هر دو نسبتاً کمبود دارد. با این حال ، برخی از نیروگاه های هیدروالکتریک و سیستم های آبیاری که نیاز به ترمیم دارند ، ذخایر گاز در شمال که از سال 1989 مورد استفاده قرار نگرفته اند ، و ذخایر بالقوه نفتی در جنوب است. ثبات و امنیت در افغانستان همچنین می تواند امکان حمل و نقل انرژی را از طریق کشور از جمله از طریق خط لوله پیشنهادی گاز از ترکمنستان به پاکستان از طریق غرب افغانستان باز کند. روسای جمهور سه کشور در ماه مه 2002 تفاهم نامه ای را در مورد آن پروژه امضا کردند و ADB برای یک مطالعه امکان سنجی 1. 5 میلیون دلار اختصاص داده است. این پروژه می تواند با ساختن یک کارخانه مایع سازی گاز در بندر درجه پاکستان در بلوچستان برای صادرات گاز مایع از طریق دریا سودآور باشد ، اما لوله کشی گاز مستقیم به غرب هند ، یک منطقه صنعتی با رشد سریع با یک اقتصادی تر خواهد بود. افزایش تقاضا برای انرژی. چنین پروژه ای به روابط مسالمت آمیز هند و پاکستان بستگی دارد. در حالی که برخی گمانه زنی کرده اند که ایران با چنین خط لوله ای مانند رقابت با برنامه های خود مخالفت می کند ، مقامات ایرانی از اردوگاه اصلاح طلب ادعا می کنند که ایران از هر پروژه خط لوله امکان پذیر اقتصادی پشتیبانی می کند ، اگرچه با هر کاری که صرفاً برای دور زدن ایران اجرا شده باشد ، مخالف است. تهران تشخیص می دهد که یک افغانستان ناپایدار از نظر جریان پناهندگان و تجارت مواد مخدر نسبت به از دست دادن درآمدهای احتمالی خط لوله برای خود هزینه بیشتری دارد. تاجیکستان و ازبکستان در حال حاضر به ترتیب برق کوندوز و مازار شریف را تأمین می کنند.

کمبود آب یکی از مهمترین محدودیت های رشد و توسعه در منطقه است ، هرگز بیشتر از این ، با این وجود بسیاری از منطقه از یک خشکسالی چهار ساله بهبود می یابند. افغانستان حوضه های رودخانه را با تمام کشورهای همسایه به اشتراک می گذارد: آمو داریا و پانج با کشورهای آسیای میانه. رودخانه کابل ، که با پاکستان به داخل هندوستان جریان می یابد ، که به نوبه خود آن را به سیستم Indus-Punjab که توسط پاکستان و هند به اشتراک گذاشته شده است ، پیوند می دهد. و رودخانه هلمند با ایران. کشورهای آسیای میانه نه تنها Amu Darya بلکه Syr Darya را نیز به اشتراک می گذارند ، که استفاده بیش از حد از هر دو مسئولیت خشک شدن دریای آرال و آلودگی در منطقه است. توافق نامه های بین المللی به اشتراک گذاری آب در همه این حوضه های رودخانه تنظیم می کند ، اما خشکسالی اخیر منجر به درگیری بین افغانستان و ایران شده است. تهران ادعا می کند که طبق توافقنامه رودخانه هلمند ، تخصیص کامل خود را دریافت نکرده است. از طرف دیگر افغانستان ، اکنون از کمتر از یک چهارم آب Panj-Amu Darya که به آن حق دارد استفاده می کند. اگر قرار بود از تخصیص کامل خود استفاده کند ، می تواند خود را با همسایگان آسیای میانه ، که قبلاً نسبت به خواسته های آینده آب افغانستان ناراحت هستند ، مغایرت داشته باشد. مقامات افغانستان ، به نوبه خود ، اتهام اینكه خاكهای مصنوعی دوران اتحاد جماهیر شوروی در طرف آسیای میانه آمو داریا و پانج باعث فرسایش ساحل طبیعی افغانستان می شوند. برنامه ریزی منطقی برای استفاده از منابع کمیاب آب نیاز به همکاری منطقه ای و به اشتراک گذاری تخصص دارد.

افغان ها با همه همسایگان خود زبانها و فرهنگ مشترک را به اشتراک می گذارند. در حالی که در گذشته این تداخل خارجی را تسهیل کرده است ، اما می تواند منبع تعویض مثبت باشد. پناهندگان افغان و متخصصان تحصیل کرده بومی در آسیای میانه احساس می کنند که در برنامه ریزی بازسازی نادیده گرفته شده اند ، اگرچه آنها می توانند به عنوان معلمان ، پزشکان و مهندسان بسیار کمک کنند. ایران و پاکستان همچنین می توانند پرسنلی را که به زبان های افغانستان صحبت می کنند ، و همچنین کتاب های درسی و مطالب آموزشی ارائه دهند ، اما حساسیت ها هنوز هم بسیار زیاد است ، به ویژه در مورد پاکستان ، زیرا این کشورها منبع اصلی مداخلات خارجی بودند. متخصصان کشورهای همسایه با تخصص در زمینه کشاورزی ، آبیاری و سایر مناطق که آگاهی از شرایط محلی مهم است نیز می تواند در توانبخشی اقتصاد افغانستان نقش داشته باشد.

همچنین لازم است یک رویکرد منطقه ای در مقابله با مشکلات در استان های مرزی ، که به دلیل فقر و ساختارهای قدرت بومی آنها ، انکوباتور درگیری یا خشونت هستند ، انجام شود. در سال 2001 ، بانک جهانی چندین منطقه مشکل از جمله سرزمین های قبیله پشتون در پاکستان و افغانستان ، دره فرگانا و سیستان-بالچستان در ایران را به همراه مناطق بیابانی همسایه افغانستان و پاکستان شناسایی کرد. یکی از محققان افغان ، با تأکید بر اهمیت مناطق پشتون ، اظهار داشت که آنها "به منبع سردرد برای کل منطقه تبدیل شده اند."بخش بزرگی از جمعیت (40 درصد با یک تخمین) به جز قاچاق هیچ معیشت ندارد. مدارس و بیمارستان ها آنقدر اندک هستند و وضعیت زنان آنقدر کم است که شاخص های توسعه انسانی در این بخش از پاکستان اگر پایین تر از تحصیلات در افغانستان باشد ، کم است. به عنوان مثال ، سواد در سرزمین های قبیله ای برای مردان 11 درصد و برای زنان کمتر از 1 درصد تخمین زده می شود. 10

برخی از این مشکلات منطقه ای ، به ویژه مواردی که با زیرساخت ها یا سیاست های عمومی ارتباط دارند ، ذاتاً مسئولیت دولت ها و سازمان های بین دولتی هستند. با این حال ، چارچوب توسعه دولت افغانستان تأکید می کند که رشد اقتصادی و بازسازی باید توسط بخش خصوصی هدایت شود. هنگامی که وزیران دارایی ایران ، افغانستان و پاکستان به همراه مدیر برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) ، در 18 مه 2002 ، ارتباط مشترکی در مورد همکاری های اقتصادی در تهران امضا کردند ، آنها همچنین بر نقش بخش خصوصی تأکید کردندواد

با این حال ، منافع تجاری خصوصی متفاوت سازماندهی شده و نقش های مختلفی در رابطه با دولت در کشورهای مختلف دارند. در آسیای میانه ، میراث شوروی بخش خصوصی را نسبتاً ضعیف و وابسته به دولت ترک کرده است. از طرف دیگر ، مشاغل خصوصی در ترکیه ، ایران و پاکستان به طور فعال به دنبال فرصت ها و قراردادها در پروژه بازسازی افغانستان هستند. بازرگانان ترکیه قبلاً یک شورای تجارت برای مشاغل ترکیه که در افغانستان کار می کنند ، ترتیب داده اند. روابط بین دولت ایران و مشاغل خصوصی به ویژه نزدیک و پشتیبان است و به نظر می رسد شرکت های ایرانی در انجام تجارت در افغانستان از سایرین در منطقه جلوتر هستند. به عنوان مثال ، اولین سرویس هوایی خصوصی به فرودگاه کابل ، توسط شرکت هواپیمایی ماهان متعلق به خانه ، مستقر در تهران ارائه می شود. در مقابل ، بخش خصوصی پاکستان توسط یک مجوز-Permit Raj که به کاغذهای بی پایان نیاز دارد ، مانع می شود. منظم کردن شیوه های تجاری و مجوزها باید موضوعی برای کمیسیون همکاری های اقتصادی باشد که در ماه مه گذشته در جلسه در تهران تأسیس شده است.

آنچه می توان همکاری های منطقه ای را انجام داد ، احتمالاً فقط در شرایطی است که ایالات از فرصت هایی که باز بودن می تواند بیش از نیاز به کنترل ایجاد کند ، ارزش قائل هستند. دومی ، از جمله نگرانی های دیگر ، یک پیشنهاد UNDP را برای یک اداره توسعه مشترک برای سه ایالت دره فرگانا شکست داد و دامنه انجمن همکاری های منطقه ای آسیای جنوبی (SAARC) را محدود کرد. آرایش ایالات در منطقه همکاری را دشوارتر می کند. همه نقاط ضعف مختلفی دارند ، زیرا افغانستان یک مورد شدید است ، جایی که ساختارهای دولتی به سختی در بیشتر 23 سال گذشته وجود داشته اند. توافق های مربوط به همکاری به خودی خود ظرفیت مدیریت را برای بهره مندی از همکاری ایجاد نمی کند. همچنین هنگامی که سیستم های اداری و رژیم های تجاری ناسازگار هستند ، همکاری دشوارتر است.

بعید است که این منطقه تحت یک سازمان چتر چند منظوره مانند اتحادیه اروپا ، سازمان کشورهای آمریکا یا اتحادیه آفریقا سازماندهی شود. در عوض ، تلاش های مختلف برای همکاری برای اهداف خاص در بین مناطق مختلف منطقه ، که احتمالاً با مناطق همسایه مرتبط است ، می تواند به طور بالقوه به یک شبکه ضخیم تر از همکاری ، حتی در صورت عدم وجود یک سازمان فراگیر تبدیل شود. چنین همکاری لازم نیست با ایالت ها آغاز شود. معامله گران ترکیه ، امارات متحده عربی ، ایران ، افغانستان ، پاکستان و هند در حال حاضر سازماندهی شده و عادت کرده اند که با هم همکاری کنند. معامله گران ایران ، پاکستان و افغانستان ، از جمله بسیاری از افراد مستقر در دبی ، در تعداد قابل توجهی در جلسه همکاری های اقتصادی در تهران شرکت کردند. مجمع جامعه مدنی که توسط بنیاد صلح سوئیس در کابل پشتیبانی می شود ، به بازرگانان افغان کمک می کند تا نیازهای خود را به مقامات سازماندهی و ارتباط برقرار کنند.

همکاری رسمی می تواند به تدریج از کارهای فنی تکامل یابد. در طول این خطوط ، بانک توسعه آسیا در سال 1997 با شروع مطالعات فنی حمل و نقل ، تجارت ، انرژی و آب ، پروژه ای را در آسیای میانه آغاز کرد. برنامه همکاری اقتصادی منطقه ای آسیای میانه (CAREC) شامل آذربایجان ، قزاقستان ، قرقیزستان ، تاجیکستان ، ازبکستان و استان سین کیانگ چین و ترکمنستان به زودی فعال می شوند. هنوز هم در برابر همکاری های منطقه ای در آسیای میانه مقاومت قابل توجهی وجود دارد ، و رهبران ایالتی تمایل دارند به جای پیوندها با همسایگان خود ، بر اقتصادهای ملی و پیوند با کشورهای توسعه یافته متمرکز شوند. با این حال ، هنگامی که وزیر دارایی افغانستان در ماه مه 2003 در جلسه کارک در شانگهای شرکت کرد ، وی پیشنهاد کرد که افغانستان ، ایران و پاکستان ممکن است در آینده به این سازمان بپیوندند. بدیهی است ، علیرغم میراث سوء ظن و بی اعتمادی از سالهای نزاع های منطقه ، در منطقه با توجه به همکاری اقتصادی در منطقه وجود دارد.

بحث گسترده در مورد طرح مارشال برای افغانستان به طور ضمنی آرزوی رهبری و حمایت ایالات متحده برای بازسازی کل منطقه را برمی انگیزد. اما ایالات متحده به صراحت اعلام کرده است که در حالی که تلاش های نظامی در افغانستان را رهبری خواهد کرد، تنها نقش حمایتی در بازسازی ایفا خواهد کرد. یک رویکرد ساده تر برای تمویل طرح های منطقه ای در حمایت از بازسازی افغانستان این است که کمک کنندگان از پیشنهاد بانک جهانی برای ایجاد یک صندوق امانی برای این منظور جدا از صندوق امانی بازسازی افغانستان حمایت کنند.

چنین ابتکاراتی به احتمال زیاد باید از منطقه سرچشمه بگیرد و مطمئناً تنها در صورتی می توانست ادامه یابد که شرکت کنندگان منطقه احساس کنند که مسئول هستند. از آنجایی که ملاحظات سیاسی در تعیین نگرش نسبت به همکاری های منطقه ای از اهمیت بالایی برخوردار است، ایجاد یک مجمع غیررسمی منطقه ای ممکن است برای بحث در مورد زمینه های بالقوه همکاری مفید باشد. شرایط کنونی فرصتی را برای ایجاد چنین مجمعی فراهم می کند، با رهبری از خود افغانستان اکنون که حکومت این کشور در سطح بین المللی به رسمیت شناخته شده است. دولت کرزی اولین گام را در این روند با درخواست از شش کشور همسایه برای امضای اعلامیه کابل در مورد روابط خوب همسایگی در دسامبر 2002 برداشته است. احترام متقابل، روابط دوستانه، همکاری و عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر.»این نقطه شروع خوبی است.

همانطور که همکاری منطقه ای ممکن است برای بهبود پایدار افغانستان ضروری باشد، بهبود پایدار افغانستان نیز ممکن است برای همکاری منطقه ای ضروری باشد. اگر منافع اقتصادی بازسازی با دولت های فزاینده عادلانه و مشروع همراه شود، بازسازی افغانستان حتی می تواند به ایجاد صلح واقعی منطقه ای کمک کند. چنین ایجاد صلح تنها در صورتی ممکن و مؤثر خواهد بود که جامعه بین المللی از ساختن یک کشور ملی افغانستان با ثبات تر حمایت کند و فعالانه از همکاری های منطقه ای حمایت کند. تخصیص بودجه برای همکاری های منطقه ای و سرمایه گذاری در زیرساخت های حمل ونقل، انرژی و ارتباطات مورد نیاز برای اتصال کشورهای منطقه به یکدیگر و جهان، هر گونه سرمایه گذاری دیگر در بازسازی را ثمربخش تر و پایدارتر خواهد کرد.

در این مقاله به بحث و گفتگو در جلسات در استانبول ، در مارس و ژوئن 2002 ، که توسط مرکز همکاری های بین المللی (CIC) و بنیاد ترکیه برای تحقیقات اجتماعی و اقتصادی ، در مورد تغییر در جنوب میانه آسیای میانه و تأثیر منطقه ای بازسازی افغانستان برگزار می شودو همچنین در مورد تحقیق و مصاحبه در افغانستان و جاهای دیگر. ما می خواهیم از بنیاد راکفلر ، بنیاد فورد ، مؤسسه جامعه آزاد و دولت های نروژ و انگلستان بخاطر حمایت آنها از سازندهای درگیری های منطقه ای و پروژه های بازسازی افغانستان ، و به طور کلی کار کنند.

توجه *: بارنت آر. روبین مدیر مطالعات است و همکار ارشد و آندره آرمسترانگ یک همکار تحقیقاتی در مرکز همکاری های بین المللی در دانشگاه نیویورک است.

توجه 1: سازندهای درگیری منطقه ای درگیری های فراملی هستند که پیوندهای تقویت کننده متقابل با یکدیگر در یک منطقه ایجاد می کنند و باعث ایجاد اختلافات طولانی تر و مبهم تر می شوند. در آسیای جنوب میانه ، درگیری منطقه ای شامل بازیگران ایالتی و غیر دولتی در افغانستان ، قرقیزستان ، ایران ، پاکستان ، تاجیکستان ، ترکمنستان ، ازبکستان و کشمیر است. بازگشت.

توجه 2: به استفان بلان ، "مسلح آسیای میانه" ، آسیا تایمز آنلاین ، 23 اوت 2002 ، در www. atimes.com/atimes/southasia/DH24DF02.html مراجعه کنید. بازگشت.

تبصره 3: دفتر کنترل مواد مخدر و پیشگیری از جرم سازمان ملل متحد ، روند جهانی مواد مخدر (نیویورک: سازمان ملل ، 2002). بازگشت.

توجه 4: دفتر کنترل مواد مخدر و پیشگیری از جرم سازمان ملل متحد ، اقتصاد تریاک در افغانستان: یک مشکل بین المللی (نیویورک: سازمان ملل ، 2003). بازگشت.

توجه 5: شبکه های اطلاعاتی منطقه ای یکپارچه سازمان ملل ، "آسیای میانه: HIV/AIDS به سرعت در حال رشد است" ، 2 اکتبر 2002. برگشت.

توجه 6: چارچوب توسعه ملی در وب سایت سازمان هماهنگی کمک افغانستان ، www. afghanaca.com در دسترس است. بازگشت.

توجه 7: به پیتر تامسن ، "Untying The Knot افغانستان" ، Fletcher Forum of World ، Vol. 25 (زمستان 2001) ، ص. 17. برگشت.

توجه 8: به فردریک S. استار ، "افغانستان: تجارت آزاد و تحول منطقه ای" مراجعه کنید (نیویورک: انجمن آسیا ، فوریه 2002). بازگشت.

تبصره 9: به احمد رشید مراجعه کنید ، "افغانستان مسیرهای تجاری جدید را فراتر از پاکستان توسعه می دهد ،" این کشور (پاکستان) ، 23 ژانویه 2003از بندر چاباهار در خلیج عمان ، آن را با شبکه راه آهن ایران پیوند می دهد. ایران متعهد است که پل میلاک را بر روی رودخانه هلمند به افغانستان بسازد و جاده چاباهار-میلاک را به استانداردهای بین المللی ارتقا دهد. بازگشت.

توجه 10: بانک جهانی ، "مقاله توسعه چارچوب توسعه ایالات مرزی افغانستان: پیش نویس بحث ،" 12 نوامبر 2001. بازگشت.