کانال ها و آبراه های داخلی

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. در صورت داشتن هرگونه سؤال ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که ارسال کرده اید بررسی می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. در صورت داشتن هرگونه سؤال ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

ویراستاران ما آنچه را که ارسال کرده اید بررسی می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

خلاصه ای از این موضوع را بخوانید

کانالها و آبراههای داخلی ، آبراههای طبیعی یا مصنوعی مورد استفاده برای ناوبری ، آبیاری محصول ، تأمین آب یا زهکشی.

علیرغم پیشرفت های مدرن فن آوری در حمل و نقل هوایی و زمینی ، آبراه های داخلی همچنان نقش مهمی را ایفا می کنند و در بسیاری از مناطق به طور قابل توجهی رشد می کنند. این مقاله تاریخچه ساختمان کانال را از نخستین زمان تا به امروز ردیابی می کند و هم تکنیک های ساخت و ساز و هم مهندسی عملیاتی مورد استفاده و شبکه های مهم داخلی و شبکه های سراسر جهان را شرح می دهد.

حمل و نقل توسط آبراههای داخلی ممکن است در رودخانه های قابل پیمایش یا آنهایی که با کانال سازی (لایروبی و محافظت از بانکی) یا در آبراههای مصنوعی به نام کانال ها قابل پیمایش هستند ، باشد. بسیاری از آبراههای داخلی چند منظوره هستند و زهکشی ، آبیاری ، آبرسانی و تولید انرژی هیدروالکتریک و همچنین ناوبری را فراهم می کنند. دراز کشیدن زمین (توپوگرافی) و به ویژه تغییرات در سطح آب نیاز به تنظیم بسیاری از رودخانه ها برای ایجاد کامل آنها را دارد ، بنابراین کشتی ها را قادر می سازد از یک سطح آب به سطح دیگر حرکت کنند. روش تنظیم کننده اصلی قفل است که توسعه آن به طور قابل توجهی در انقلاب صنعتی و توسعه جامعه صنعتی مدرن نقش داشته است.

برای بسیاری از انواع کالاها ، به ویژه کالاهای فله ای مانند غلات ، زغال سنگ و سنگ معدن ، حمل و نقل آبراه داخلی هنوز از هر نوع حمل و نقل دیگر اقتصادی تر است. بنابراین ، جای تعجب آور نیست که آبراههای داخلی مدرن ، با استفاده از آخرین وسایل نقلیه ناوبری و روشهای کشش و عبور از ماسه های بزرگ آمریکای شمالی ، اروپا و آسیا ، نقش اقتصادی فزاینده ای دارند.

تاریخ

آثار باستانی

بیشتر بهبود رودخانه ها و ساخت آبراه های مصنوعی در دوران باستان برای اهداف آبیاری بود. در قرن هفتم پیش از میلاد ، پادشاه آشوری سنناچریب یک کانال سنگی 80 کیلومتری (50 مایل) طول و 20 متر (66 فوت) عرض را ساخت تا آب شیرین را از باویان به نینوا برساند. این کار که شامل یک قنات سنگی 300 متر (330 یارد) طول ، در یک سال و سه ماه ساخته شده است ، طبق یک پلاک که در سایت زنده مانده است. با کمال تعجب از تکنیک های پیشرفته استفاده شد ، از جمله سد با دروازه های Sluice که امکان تنظیم جریان آب ذخیره شده را فراهم می کند. فنی ها ، آشوریان ، سومری ها و مصریان همه سیستم های کانال پیچیده ای را ساخته اند. دیدنی ترین کانال این دوره احتمالاً نهراوین ، 122 متر (400 فوت عرض) و 322 کیلومتر (200 مایل) طول ، ساخته شده برای تهیه یک کانال ناوبری در طول سال از نزدیک Sāmarrāʾ تا Al-Kūt ، با استفاده از آب تهیه شده توسط Damming the Daming the Daming the Dammingدجله به طور ناموزون. بسیاری از کانال های پیچیده شناخته شده اند که در بابل ساخته شده اند. در مصر ، نیل برای کنترل سیلاب های خود گنگ زده شد و سیستم گسترده ای از آبیاری حوضه ایجاد شد. پادشاه پارسی داریوش در قرن 5 قبل از میلاد ، کانال را از رودخانه نیل به دریای سرخ قطع کرد.

رومی ها مسئولیت سیستم های بسیار گسترده تنظیم رودخانه ها و کانال های فرانسه ، ایتالیا ، هلند و انگلیس را برای حمل و نقل نظامی بر عهده داشتند. لژیون های گال برای محافظت از مسیر عرضه خارج از کشور ، یکی از دهان رودخانه Rhône را تحت الشعاع قرار دادند. در قرن اول پیش از میلاد ، کنسول رومی مارکوس لیویوس دروسوس کانال را بین رودخانه های راین و ایجسل حفر کرد تا راین آب مازاد را تسکین دهد ، و ژنرال رومی کوربولو برای جلوگیری از جلوگیریگذرگاه طوفانی دریای شمال از آلمان به ساحل. رومی ها با تلاش برای بازپس گیری قلم ها در انگلستان ، رودخانه بادامک را با اووس با یک کانال 13 کیلومتری (8 مایل) ، ننه به طول 40 کیلومتری (25 مایل) و با ترنت به هم متصل کردند. توسط Fosse Dyke (خندق) ، هنوز هم در حال استفاده است.

در خارج از اروپا و خاورمیانه ، بین قرن 3 قبل از میلاد و قرن اول میلادی ، چینی ها کانال های چشمگیر ساختند. کانال Ling در گوانگشی در جنوب شرقی چین برجسته بود که برای اتصال سرچشمه های رودخانه شیانگ ساخته شده بود و به شمال به استان هونان ، با رودخانه لی و کانال Bian در هنان جریان یافتند. از کانال های بعدی دیدنی ترین کانال بزرگ ، اولین بخش 966 کیلومتری (600 مایل) که در سال 610 برای ناوبری باز شد. این آبراه امکان حمل و نقل از رودخانه یانگ تسه پایین (چانگ جیانگ) و رودخانه هوایی را فراهم می آورد. دره به کایفنگ و لووینگ. این کانال ها شیب آسانی داشتند (تغییر در سطح آب). در فواصل حدود 5 کیلومتری (3 مایل) دروازه های منفرد سنگ یا چوب با شیارهای عمودی بالا یا پایین وجود داشت که در طول آن بسته شدن ورود به سیستم توسط طناب ها به صورت دستی برای نگه داشتن یا رهاسازی آب قرار می گرفت ، بنابراین سطح آب را کنترل می کرد. چند دروازه دقیق دیگر باید توسط بادگیر پرورش داده شود. در جایی که تغییرات سطح آب برای چنین دستگاه های ساده بسیار عالی بود ، راه های مضاعف ساخته شده و کشتی ها در شیب ها قرار می گرفتند.

احیای قرون وسطایی

در اروپا ، ساختمان کانال ، که به نظر می رسد پس از سقوط امپراتوری روم از بین رفته است ، با گسترش تجاری در قرن دوازدهم احیا شد. ناوبری رودخانه به طور قابل توجهی بهبود یافته بود و آبراههای مصنوعی با ساخت ساندوه ها یا قفل های فلش در وایر (سدها) کارخانه های آب و در فواصل آبراه ها توسعه یافتند. چنین قفل می تواند به طور ناگهانی باز شود و یک تورنت را آزاد کرد که یک کشتی را بر روی یک مکان کم عمق حمل می کرد. کشورهای پایین تجاری پیشرفته و سطح پایین ، سیستم کانال هایی را با استفاده از زهکشی باتلاق در دهان رودخانه های شلد ، میوز و راین ایجاد کردند. حدود 85 درصد از حمل و نقل قرون وسطایی در منطقه توسط داخل کشور Waterway انجام شد.

از آنجایی که کشتیرانی در جایی که بارج ها باید با بادگیر یا به صورت دستی از روی سرریزها بکسل می شدند، ناتوان بود، قفل و حوضچه قفل برای بالا بردن قایق ها از یک سطح به سطح دیگر تکامل یافتند. اگرچه شکل بدوی قفل در اوایل سال 1180 در دام، در کانالی از بروژ به دریا، به کار گرفته شده بود، اولین نمونه از قفل پوندی مدرن که آب را مسدود می کرد، احتمالاً همان قفلی بود که در Vreeswijk، هلند، در سال 1373 ساخته شد.، در محل اتصال کانال از اوترخت به رودخانه لک. دروازه های بیرونی و داخلی حوضچه ای داشتند که سطح آب آن با پیچیدن و پایین آوردن دروازه ها کنترل می شد. در قرن پانزدهم سیستم قفل دروازه با افزودن پاروهایی برای کنترل جریان آب به داخل و خارج از محفظه قفل از طریق دریچه هایی در دروازه ها یا کناره های قفل بسیار بهبود یافت.

نیازهای تجاری به زودی ساخت کانال را در مکان های کمتر ایده آل ترغیب کرد. کانال Stecknitz، ساخته شده در آلمان (1391-1398)، 34 کیلومتر (21 مایل) از دریاچه Möllner به پایین تا Lübeck، با سقوط 12 متر (40 فوت) کنترل شده با چهار stanches دوید. این کانال بعداً به سمت جنوب به لاونبورگ در البه گسترش یافت تا پیوندی بین بالتیک و دریای شمال برقرار کند. برای مقابله با سقوط از قله به Lauenburg به طول 13 متر (42 فوت) در 24 کیلومتر (15 مایل)، دو قفل بزرگ ساخته شد که هر یک قادر به نگه داشتن 10 بارج کوچک بود.

ایتالیا، دیگر منطقه تجاری اصلی اروپای قرون وسطی، نیز سهم مهمی در فناوری آبراه ها داشت. کانال ناویگلیو گراند (Naviglio Grande Canal) (1179-1209) با آبگیری در رودخانه تیچینو، سقوطی به ارتفاع 33. 5 متر (110 فوت) در 50 کیلومتری (31 مایل) تا Abbiategrasso و میلان ساخته شد، سطح آب توسط دریچه ها کنترل می شود. برای تسهیل حمل و نقل سنگ مرمر از معادن برای ساختمان کلیسای جامع میلان، کانال با یک خندق قدیمی مرتبط شد و در ایتالیا اولین قفل پوندی با میتر به جای دروازه های پرتکلیس قبلی برای غلبه بر تفاوت های سطح آب ساخته شد.

چین در ساخت کانال از اروپا پیشی گرفت. بین سال های 1280 و 1293، شاخه شمالی کانال بزرگ به طول 1126. 5 کیلومتر (700 مایل) از Huai'an تا پکن ساخته شد. یک بخش، عبور از کوهپایه های شاندونگ، در واقع اولین کانال در سطح قله بود، کانالی که بالا می رود و سپس پایین می آید، برخلاف یک کانال جانبی، که فقط سقوط مداوم دارد. هوانگ هه (رودخانه زرد) با گروهی از دریاچه ها در حدود 161 کیلومتری جنوب مرتبط بود، جایی که زمین 15 متر (50 فوت) بالاتر می رفت، و برای غلبه بر آب از دست رفته در اثر کارکرد درهای قفل، دو دروازه کوچک وجود داشت. رودخانه ها تا حدی منحرف شدند تا به سطح قله بریزند.