بازارهای مالی و موسسات. مقایسه چین و مراکز مالی بین المللی

مرکز مالی بین المللی (IFC) بخشی جدایی ناپذیر از اقتصاد مالی بین المللی مدرن است. یکی از مؤلفه های اصلی آن ، در دسترس بودن بازارهای مالی ملی توسعه یافته است که به طور فعال با بازارهای مشابه در سایر کشورها تعامل دارد. به عنوان نمونه ، ایالات متحده می تواند بریتانیا ، ژاپن را در توسعه اقتصادی رهبری کند که نقش مهمی در بازارهای مالی ایفا می کند و شهرهای بزرگ این کشورها (نیویورک ، لندن ، توکیو) ، مراکز مهم بین المللی مالی هستند. شهرها را می توان به عنوان دروازه اقتصاد جهانی دانست. آنها برای عملکرد اقتصاد ملی و جهانی مهم هستند ، زیرا آنها منابع عظیم مالی ، اطلاع رسانی و فکری متمرکز هستند که بیشتر شرکتهای مهم صنعتی ، تجاری ، مالی و خدماتی ، موسسات و بانکهای تخصصی و مالی و بانک ها را مستقر می کنند.

علاوه بر MFC سنتی در دهه های گذشته قرن بیستم ، تعدادی از مراکز مالی جدید که برای نقش بین المللی رقابت می کنند. شتاب جهانی شدن و به ویژه مؤلفه مالی آن ، منجر به افزایش قدرت و تأثیر مراکز مالی منطقه ای ، به ویژه ، مانند هنگ کنگ (هنگ کنگ) شد. بازار مالی چین ، که به طور سنتی به عنوان بازارهای مالی در حال ظهور محسوب می شود ، مدتهاست که یک مرکز مالی بین المللی بالغ بوده است که نه تنها بر اقتصاد منطقه ای بلکه در توزیع جریان سرمایه جهانی نیز تأثیر دارد.

مطالعه عملکرد MFC ، روند توسعه آنها مهمترین زمینه برای درک اقتصاد جهانی جدید ، خصوصیات و مکانیسم های حرکت آن است. در عین حال ، شناسایی روندهای جدید در توسعه مراکز مالی آسیا ، به ویژه گنجاندن آنها در رقابت برای شرکت های بین المللی ، بازار مالی را تسلط داشته است ، هم از نظر علمی و هم عملی است. این امر باعث می شود ویژگی های محلی جهانی سازی مالی در نتیجه ارتباط و توسعه فعال فضای اقتصادی آسیا و اقیانوسیه با مراکز مالی جدید ، نقش ، چشم انداز و رقابت خود را در اقتصاد جهانی نشان دهد. از اهمیت ویژه ای ، مطالعه توسعه بازار مالی چین ، به ویژه با توجه به این واقعیت است که صندوق بین المللی پول یوان را یک ارز آزادانه قابل استفاده به رسمیت شناخته است ، که نشان دهنده نقش در حال گسترش چین در تجارت جهانی است ، افزایش قابل توجهی در استفاده از یوان درمقیاس بین المللی و رشد عملیات با آن.

در حال حاضر سؤالات مربوط به مشکلات و چشم انداز مشارکت چین در بازارهای مالی جهانی به طور فزاینده ای اهمیت می یابد. رشد قدرت اقتصادی و نقش اصلی چین در تجارت جهانی مستلزم افزایش مشارکت RENMINBI چینی در معاملات و پرداخت های بین المللی ، افزایش سریع ذخایر ارزی کشور و سرمایه گذاری های خارجی آن است. با مشارکت فعال منابع مالی چین در سال 2014 سازمان های بین المللی مالی جدید - بانک سرمایه گذاری زیرساخت های آسیا و بانک توسعه جدید (با سهم چین در این موسسات ، به ترتیب 41 و 50 ٪) ایجاد کرد (کوهن و کیو ، 2014).

به گفته کارشناسان پیشرو مالی جهان ، چین به همراه روسیه و سایر کشورهای BRICS به تدریج در حال ساخت یک ساختار مالی جدید جهانی هستند که هم موازی و هم در برابر ساختار مالی موجود ، که توسط غرب با کمک دلار و سیستم های سوئیفت کنترل می شود ، در حال رقابت است.(ژانگ ، 2016).

همه این فرایندها منعکس کننده تقویت و گسترش مشارکت چین در بازارهای مالی جهانی است. با این حال ، در طول راه برخی از مشکلات وجود دارد که به شما امکان نمی دهد آینده این کشور را به صورت منحصر به فرد در سیستم مالی جهانی تعیین کنید.

مراکز مالی و بازارهای مالی امروز: طبقه بندی ، روندها و چشم انداز

مراکز مالی جهانی - مراکز جذب سرمایه از کشورها و مناطق مختلف جهان ، مدیریت جهانی جریان نقدی و دارایی های مالی. آنها نقش مخزن و پمپ را در گردش پول بازی می کنند ، مانند قلب در سیستم گردش خون. در همین زمان ، مراکز مالی جهانی ابزارهای مالی جدیدی تولید می کنند که تبدیل دارایی های مالی را انجام می دهند.

دسته های مختلفی از مراکز مالی با اهمیت جهان وجود دارد. گروه Z / ین مستقر در لندن - خالق محبوب ترین شاخص مراکز مالی جهانی آنها را از هم جدا می کند: بین المللی ؛فراملی ؛منطقه ای.

اقتصاددانان شناسایی می کنند (پتروس و همکاران ، 2016.)

- مراکز مالی جهانی (نیویورک ، لندن ، توکیو) - مراکز مالی منطقه (سنگاپور ، هنگ کنگ ، پاریس ، لس آنجلس) ؛- مراکز مالی منطقه ای (سید- او ، شیکاگو ، سانفرانسیسکو ، دالاس ، میامی ، هونولولو)

به نظر ما ، مراکز مالی می توانند به دسته های زیر تقسیم شوند: جهانی (لندن و نیویورک). منطقه ای (هنگ کنگ ، سنگاپور ، Frank-Furth Am Main ، سیدنی ، شیکاگو و توکیو و اخیراً در ژوهانسبورگ ، دبی و شانگهای). محلی ، طاقچه (مناطق دریایی) ؛تخصصی (زوریخ و ژنو).

برخی از محققان سه نوع مقصد را برای مراکز مالی متمایز می کنند (ژائو ، ژانگ و وانگ ، 2004):

- "گیتس" در بازار سرمایه داخلی داخلی (نیویورک) ؛- "موقعیت جغرافیایی" برای معاملات مرزی مشتریان از سراسر جهان (لندن) ؛- "گتو مالی" (مراکز دریایی).

نقش مراکز تغییر در جهان با گذشت زمان ، اگرچه روند "تبدیل" طولانی است.

در حال حاضر ، تعداد شاخص های عمومی بین المللی را که با استفاده از آنها می توان سطح توسعه مراکز مالی جهانی را ارزیابی کرد ، محاسبه کرد.

1. شاخص مراکز مالی جهانی (شاخص مراکز مالی جهانی ، GFCI) مرکز تحقیقات تجاری لندن Z / ین را محاسبه می کند و از سال 2007 2 بار در سال منتشر می شود ، اداره شهرداری شهر لندن - شرکت شهر لندن (شهرشرکت لندن).

این شاخص بر اساس 60 شاخص جزئی است که به: 1) "مردم" (مردم) گروه بندی می شوند:

- صلاحیت نیروی کار و دسترسی آن ؛- انعطاف پذیری بازار کار ؛- آموزش کیفیت تجارت ؛

2) "محیط کسب و کار" (محیط کسب و کار):

- مقررات دولت ؛- سطح مالیات ؛- سطح فساد ؛- میزان آزادی اقتصادی ؛- موانع اداری انجام کار ؛

3) "زیرساخت" (زیرساخت):

- هزینه اجاره محل ، - در دسترس بودن خدمات حمل و نقل.

4) "در دسترس بودن بازارها" (دسترسی به بازار). ارزیابی:

- انواع ابزارهای مالی (سهام ، اوراق قرضه) ؛- حجم معاملات با آنها ؛- سطح خوشه بندی بازار ؛

5) "رقابت کلی" (رقابت عمومی): - سطح قیمت - کیفیت زندگی و راحتی اقتصادی (چونگ و یونگ ، 2007).

در دوره 2007-2016 چهار موقعیت پیشرو که به طور متوالی توسط لندن ، نیویورک ، هنگ کنگ و سنگاپور اشغال شده اند و تفاوت بین آنها کوچکتر شدن است. در عین حال رشد صعودی مراکز مالی آسیا وجود دارد. به مدت 5 سال ، شانگهای و پکن در 19 و 17 مکان به بالا رسیده اند ، کره جنوبی سئول - 32 موقعیت (از این 30 سال - در سال گذشته). با این حال ، موقعیت شنژن چینی به طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشته است. به گفته پاسخ دهندگان نظرسنجی ، 4 شهر آسیا (شانگهای ، سنگاپور ، سئول و هنگ کنگ) به احتمال زیاد در سالهای آینده قدرت وی (از ژانگ ، 2016) را تقویت می کنند.

2. شاخص توسعه مراکز بین المللی مالی (شاخص توسعه بین المللی مالی بین المللی ، IFCD) - که توسط بورس کالاگو تجاری شیکاگو (بورس بازرگانی شیکاگو) و توسط داو جونز (داو جونز و شرکت) محاسبه شده است ، به همراه آژانس خبری چین شین هوا(آژانس خبری Xinhua) از سال 2010. 45 مرکز مالی را با استفاده از شاخص های عینی و ارزیابی های ذهنی ارزیابی کرد. به عنوان شهر لندن و شاخص ، شاخص Xinhua-Dow Jones سالی دو بار منتشر می شود. برای توسعه مراکز مالی ، سه فهرست اضافی توسعه یافته است:

1) اعتماد به نفس (شاخص اعتماد به نفس) ؛2) شاخص جذابیت سرمایه و منابع انسانی (شاخص جذب سرمایه و منابع انسانی). 3) شناخت ارز شاخص (شاخص آشنایی با ارزی) - برای کشورهای BRICS (برزیل ، هند ، روسیه ، چین ، آفریقای جنوبی).

مطالعات به مدت دو سال نشان می دهد که شانگهای در آینده نزدیک بهترین فرصت را دارد تا به یک مرکز مالی بین المللی برای بیشتر شاخص ها تبدیل شود (ژانگ ، 2016).

سیستم مالی جهانی مدرن فضای منظمی است که در آن نقش بازیگران کلیدی به اندازه کافی به وضوح مشخص شده است. این نظم مکانیزم هماهنگی را تضمین می کند و در نتیجه سرمایه جهانی در حرکت است. البته بحران مالی و اقتصادی، نهادینه شدن نظام را تضعیف می کند و موقعیت برخی از مشارکت کنندگان را بی ثبات می کند و برای برخی دیگر فرصت های جدیدی ایجاد می کند. بررسی مزیت ها و آسیب پذیری های رقابتی مراکز مالی پیشرو جهان، که به ما امکان می دهد تا چگونگی استاتیک و پویایی این سیستم را درک کنیم.

لندن - قدیمی ترین مرکز مالی با بازارهای سهام و بانکداری توسعه یافته، پرتفوی مدیریت دارایی اوراق بهادار و سیستم بیمه. بورس لندن از نظر سرمایه چهارمین بورس اوراق بهادار جهان است، هلدینگ HSBC و بانک - رتبه سوم از نظر دارایی. بخش بانکداری انگلستان دارای بالاترین سطح بین المللی شدن است، به طوری که اکثر بانک های خارجی و شعب آنها در شهر لندن واقع شده اند (Dhingra, 2016). با توجه به دارایی های خارجی، بخش بانکی بریتانیا دارای موقعیت پیشرو در جهان است. همچنین، لندن - به عنوان مرکز تجارت کالا و مشتقات روی آنها شناخته می شود. بورس فلزات لندن (بورس فلزات لندن) - بزرگترین بورس اوراق بهادار جهان، متخصص در فروش فلزات و پلاستیک های غیر آهنی و همچنین معاملات پوششی با آنها. با وجود برگزیت، لندن یکی از جذاب ترین شهرهای اروپا برای سرمایه گذاری مستقیم خارجی است که توسط شرکت ارنست و یانگ (Dhingra, 2016) منتشر شده است. تصور از دست دادن لندن وضعیت مرکز مالی جهانی نسبتاً دشواری است، اگرچه هیچ چیز را نمی توان رد کرد. در حال حاضر، سرمایه بریتانیا تقریباً در همه معیارها پیشرو است: در دنیای تجارت اوراق قرضه، دارایی های خارجی، در انجام عملیات ارزی و اجرای استقراض بین المللی در مدیریت دارایی افراد ثروتمند از سراسر جهان.

در فرانسه و آلمان تمایل به انتقال مرکز مالی اروپا یا پاریس یا فرانکفورت وجود دارد. به عنوان مثال، در پاریس، از معرفی مشوق های مالیاتی و ایجاد سرویس "یک توقفگاه" برای بازدیدکنندگان از بانکداران کشور خبر داده است. با این حال، دلایل متعددی وجود دارد که چرا وضعیت مرکز مالی پیشرو همچنان باید آن را در لندن حفظ کند. در بخش مالی بریتانیا 10 درصد از تولید ناخالص داخلی بریتانیا را تشکیل می دهد - بیش از ایالات متحده و ژاپن. این بخش حدود 11 درصد از کل درآمدهای مالیاتی را در بودجه دولت تامین می کند. از دست دادن موقعیت رهبری مالی جهانی می تواند با عواقب جدی برای اقتصاد بریتانیا همراه باشد. بنابراین، دولت هر کاری را برای حمایت از بخش مالی انجام خواهد داد (Dhingra, 2016).

نیویورک - بزرگترین مرکز مالی بین المللی در جهان، که در آن مقر اصلی موسسات مالی شناخته شده ایالات متحده است: سیتی گروپ، جی پی مورگان چیس و شرکت، گروه بین المللی آمریکایی، گروه گلدمن ساکس، مورگان استنلی، مریل لینچ و همکاران، و همچنینبسیاری از شرکت های غیر مالیدر این مرکز مالی دو بورس بزرگ جهان قرار دارند: بورس نیویورک (که حدود 2800 شرکت در آن فهرست شده است) و NASDAQ. به گفته مدیریت سرمایه گذاری جمعی، نیویورک در جهان برابری ندارد. به عنوان مثال، در اختیار صندوق های جمعی و مشترک، سرمایه تقریباً تریلیون ایالات متحده است. دلار آمریکا. که 70 درصد تولید ناخالص داخلی بود (Dhingra، 2016).

در همین حال، نیویورک در سال 2002 پس از تصویب قانون Sarbanes-Oxley موقعیت خود را به عنوان مرکز مالی جهانی لندن به منظور تشدید کنترل بر گزارشگری مالی و تقویت حمایت از حقوق سهامداران و همچنین به دلیل فعال سازی، به خود اختصاص داد. قوانین جدید مهاجرت

فرانکفورت آم مایناین به ویژه بزرگترین مرکز بانکی در بخش بانکی است که حدود 74 هزار نفر در آن مشغول به کار هستند. که 2. 951 تریلیون یورو دارایی بانک را مدیریت می کند (Dhingra، 2016). این شهر همچنین دارای بزرگترین بورس اوراق بهادار آلمان Frankfurter Wertpapierbörse است که اکنون بخشی از Deutsche Börse است. او با پلتفرم معاملات آتی بورس سوئیس Eurex، یکی از بزرگترین اپراتورها در بازار مشتقات، مالکیت مشترک دارد. علیرغم اینکه آلمان بهتر از سایر کشورهای توسعه یافته برای غلبه بر پیامدهای بحران مالی 2008-2009، مشکلات بدهی در سایر کشورهای اروپایی (یونان، اسپانیا، ایرلند و سایرین) منجر به نوسانات یورو در برابر دلار شده است که منفی است. بر بازار مالی آلمان تأثیر می گذارد.